Norske ordspråk etter Ivar Aasen
| 13 › 2 › 4 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Eige —
Ein —
Einsleg —
Eiter —
El, regn-el —
Eld —
Elske —
Elv, å —
Embete —
Ende —
Eng —
Engel —
Enkje —
Eple —
Erte —
Ete —
Etle —
Etter
Eige
Det er betre å eige enn alltid leige. [22]
Det er ille for den som med éin skal eige og med ein annan skal ale (som avlar med den eine og oppfostrar med den andre, nemleg i eit nytt ekteskap - IA.). [22]
Ein
Det er ille å vere ein imot mange. [23]
Ein kan ikkje gjere meir enn eitt i senn (ein ting om gongen). [23]
Eitt først og anna sia. [23]
Einsleg
Det er betre å vere einsleg enn i vondt følgje. [23]
Eiter
Det er ikkje eiter i alt som sting i foten. [23]
El
Store regn-el gjer store elvar. [23]
Eld
Den som blir brent, blir redd elden. [23]
Det er ille å sitje ved elden og fryse. [23]
Eld og vatn er vonde herrar men gode tenarar. [23]
Elden er ein uvørden gjest. [23]
Elske
Elsk med vett, så varer det lenge. [24]
Elsken ser ikkje lett alle lyte. [jf. 24]
Elskhug er vond å gøyme. [24]
Elv og å
Det er ei lita elv ein ikkje kan drikke seg utørst i. [24]
Embete
Den som har mange embete, styrer ikkje alle jamgodt. [24]
Ikkje noko embete er utan ein vanske. [24]
Ende
Alt har ein ende, så nær som pølsa: Ho har to. [24]
Ein gong lyt enden kome. [24]
Eng
Enga er mor til åkeren. [24]
Ljuve enger mettar både folk og fe. [24]
Engel
Det skal ein engel til for å gå lastelaust. [25]
Enkje
Den modne enkja kan jamt meir enn veslejenta. [jf. 25]
Eple
Dei største epla er ikkje alltid dei beste. [25]
Eplet dett ikkje av før det er fullmodent. [25]
Eplet fell ikkje langt ifrå rota (eller treet - IA.). [25]
Erte
Ein kan erte ein god hund til han vil bite. [*25]
Ete
Den som et lengst, lever lengst. [25]
Det blir jamt nok for ein etar; det er verre for ein drikkar. [25]
Ein et seg ikkje meir enn mett om ein er rik. [25]
Mange vil ete og ikkje streve; sia får dei streve og ikkje ete. [25]
Etle
Etle = ha i sinne, ha planar om, vere meint på, akte, tenkje; velje ut, setje av, tenkje seg (til eit visst føremål); tenkje på (nokon) med (noko); la vere att, leive; setje av, spare, reservere; porsjonere, dele (ut))
Det er nær godt å etle seg det beste til sist. [26]
Ein etlar seg vide der ein aldri kjem. [26]
Etter
Etterpå veit alle mann råd. [26]
Ettertanken er god, men føretanken er betre. [26].
 |
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE] ANSVARSFRÅSKRIVING: [LENKJE]
© 1999–2009, Tormod Kinnes. [E-POST]