NORSK DEL, GULLVEKTA  

Fablar av Esop og andre

 13 › 1 › 18

SETT
ARKIVSEKSJON
ØVST PÅ KARTET
SØK NETTSTADSIDENE

VENSTRE STOLPEBREIDD
 
RESERVASJONAR   FØRRE SAMLINGA NESTE



  1. Dådyret og bjørnen
  2. Hunden og haren
  3. Apene og dei to vandingsmennene

Dådyret og bjørnen

EIt dådyr som blei forfølgd av jegerar, søkte ly i ei hole utan å vite det var ein bjørn i den. Bjørnen greip dådyret i svære labbar og reiv henne i stykker.
      "Å stakkars meg," skreik dådyret," korleis skal det no gå? Eg rømte frå menn og ved det kom eg i kjeften på eit villdyr!"
      ♦ Det er ikkje alltid ein kan vente. Når ein blir jaga, lyt ein somtid berre springe frametter.
      ♦ Skal ein unngå eitt vonde, skal ein passe seg så ein ikkje går til eit anna og enda verre.


Hunden og haren

EIN JAKTHUND jaga opp ein hare i ei bakkeskråning og sprang etter den ei stund mens den somtid snappa etter den og somtid logra for den, som om den leika med ein annan hund.
      Haren sa, "Eg skulle ønske du ville vere meir rettfram. Er du venn, korfor bite meg så hardt? Er du fiende, korfor logre til meg?"
      ♦ Ein gjer jamt best i ikkje å gi seg til å diskutere metodar med den som jaktar på ein.
      ♦ Den som vil granske andre sin karakter, kan verke mykje uvanleg på andre, og det kan ein og annan bli nødt til å bøte hardt for.
      ♦ Om du ikkje veit om du kan stole på eller mistru ein annan, kan det ikkje vere verkeleg vennskap mellom dykk.


Apene og dei to reisande

TO MENN vandra i lag, ein som fuska i sant, og ein som iallfall ikkje snakka usant. På reisene sine kom dei til Apeland. Kongen i landet fekk høyre at to fremmende hadde kome til landet, og gav straks ordre om at dei skulle hentast til han.
      For å imponere dei tok han imot dei mens han sat på eit trone og apene stod i lange rekkjer på kvar side. Då dei reisande kom framfor han, spurde han dei kva dei syntest om han som konge.
      Luringen sa: "Herre, alle ser vel De er så edel og mektig som det kan gå an." "Og kva tykkjer De om undersåttane mine?" heldt apekongen fram.
      "Dei ser ut til å vere verdt Dykk på alle vis," sa luringen, aldri så lite underfundig.
      Apa gledde seg slik over svara at den gav han ei flott gåve. Den andre vandringsmannen meinte då at når følgjesveinen hans hadde blitt lønna slik for snakket sitt, ville nok han sjølv bli lønna desto betre for likefram snakk. Så då apa snudde seg til han og sa, "Og kva er Dykkar meining?" svara han: "Eg synest De er ei flott ape, og alle undersåttane Dykkar også."
      Apekongen blei så rasande over svaret at han gav ordre om å føre mannen vekk og klore han daud.
      ♦ Av og til hjelper det å ordleggje seg nøye.


BØLGJE

Litteratur  
     
OPP SETT ARKIVSEKSJON VIDARE


   BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
    ANSVAR UT (ansvarsfråskriving) til gagn for oss: [LENKJE]
    © 2000–2007, Tormod Kinnes. [E-POST]