Gullvekta
Er den jålete kristne fakka?
Seksjon › 11 Sett Søk Førre Neste

Finn ordbøker

Reservasjonar    

Dei sjuke kan bli fakka

"Det er ikkje dei friske som treng lege, men dei sjuke. Eg har ikkje komme for å kalle dei rettvise", sa Jesus [Markus 2:17].
Sauelam
Betre å vere kjekk sau enn flokkryp,
og hurra-menneske aller helst.

For dårleg moral kan føre til at ein blir kalla - men rettferdige går klar. Så kva kan feile folk som kjenner seg kalla? Saka er at dei ikkje er gode nok ved botnen, ikkje rettvise, men forderva innvendig: Det ligg i den oppfatninga Jesus har - han seier han kåsa-lokkar folk med alvorlege defektar. [Matteus 9:13; Lukas 5:31-32]. Enda klarare: "Eg har ikkje komme for å kalle dei rettvise, men syndarar [Matthew 9:13]", gnir Jesus det inn. Likevel har det neppe komme med i arbeidet for folkeopplysning korleis ein går klar av Jesus og kristendommen - frisk og rettferdig, men Abraham Maslow med den kjende behovspyramiden gir mange greie vink.

nn
Abraham Maslows lagdelte behovspyramide med noko lagt til på toppen ut frå "Det er alltid rom ved toppen" (Engelsk ordtak). Figuren fortel dessutan korleis gild utvikling og modning går frå det materielle (grovsport inkludert) og blir finare og klokare etter kvart. Då innlemmar ein mangt godt og likande frå fleire av nivåa, og integrert. Bra moral bør nærast heile vegen oppetter. [Meir rundt det]

Kva flokkfolk får til. Jesus omtaler dessutan dei som følger han rett, som flokkfolk, "mine sauar", med undermakt til å drepe fikentre, kaste fjell i havet [Matteus 21:21] og legge hendene på sjuke og gjere dei friske. [Markus 16:17-18]. Skulle i så fall rette kristne ha behov for legar eller kjempedyre sjukehus og formalitetar her i verda?

No kan du fundere. Stikk fingeren i jorda og hald fast på det her: Ingen utgjorte kristne har gjort seg kjente for monnaleg hjelp til millardar av sjuke i verda og å kaste fjell i havet, enda dei og fjella har vore mange og har hatt innpå to tusen år på seg til no. Ein kan vel bli mutt av mindre. Og i fall somme har starta små og store steinras, er det ikkje det same, for det er fjellkasting som er lova dei heilt rette (som han seier er jødar, og ikkje andre enn jødar [Vermes 2012]). Stadig å snakke seg vekk frå det er ikkje i vater. Her bør ein vel ta tak i ei god kjelde eller tre:

Fl. I den tida han preika, vende Jesus frå Nasaret seg berre til jødar, "sauane Israel hadde mista" (Matteus 10: 1-8; 15:24). Læresveinane hans blei uttrykkeleg pålagt at dei ikkje skulle nærme seg heidningane eller samaritanane. (Matteus 10: 5). Dei få gongane Jesus våga seg utanfor grensene til heimlandet, preika han aldri evangeliet sitt til heidningane. Læresveinane hans gjorde det heller ikkje mens han levde. Misjonen til dei 11 apostlane til "alle nasjonar" (Matteus 28:19) er ein idé frå etter oppstandinga. Han lèt til å vere inspirert av Paulus, og finst ingen andre stadar i evangelia, (bortsett frå den falske, lengre slutten på Markus [Mark 16:15], som manglar i alle dei eldre manuskripta). Jesus sitt eige perspektiv var eine og aleine jødisk. Han var opptatt av jødar og ikkje andre. (Vermes 2012)

Originalen: During his days of preaching, Jesus of Nazareth addressed only Jews, "the lost sheep of Israel" (Matthew 10:1-8; 15:24). His disciples were expressly instructed not to approach gentiles or Samaritans (Matthew 10:5). On the few occasions that Jesus ventured beyond the boundaries of his homeland, he never proclaimed his gospel to pagans, nor did his disciples do so during his lifetime. The mission of the 11 apostles to "all the nations" (Matthew 28:19) is a "post-Resurrection" idea. It appears to be of Pauline inspiration and is nowhere else found in the Gospels (apart from the spurious longer ending of Mark [Mark 16:15], which is missing from all the older manuscripts). Jesus' own perspective was exclusively Jewish; he was concerned only with Jews. (Vermes 2012)

Menneske kontra sau. Det er betre å vere kjekk og frisk enn fallen til eit oppstasa flokkdyr", sidan " . . . mykje meir verdifullt er eit menneske enn ein sau! [Matteus 12:12; Johannes 10:2-6]." Her er det ikkje villsauar det er snakk om, men tamde dyr. Men "Heller moden enn gjengslave (hordedyr)", veit mange. Hordemenneske får så fort for utenleg moral dytta på seg - utenleg for godt folk.

Unødvendig år etter år? Den som jålar, har nok ikkje vore sterk og heil nok i seg sjølv, som seg sjølv, til å vere seg sjølv godt og vel. Det går elles fram av Bibelen at den stygge blotinga av Jesus var unødvendig, så det var ikkje berre det at "alt" gjekk feil der heller. Eit par geitebukkar årleg skulle "klare den biffen" som Jesus ikkje gjorde [3. Mosebok 16]. For det har seg slik: I Moselova står det at årlege geiteblot skulle vere ei varig ordning, og at den ordninga var gitt av Herren for at syndene hos folket hans skulle bli lessa over på ein geitebukk og to på finurleg vis. Deretter skulle dei eine syndebukken bli driven ut i fridommen og farene i audemarka. År etter år skulle det gjerast. Det er knesett i Lova, som Jesus sa skulle gjelde utan avkortingar [Matteus 5:18-21]. Og noko kom til kort. Det er mykje slikt i Bibelen.

Jålete kjem faktisk også til kort, og prangande jåling ved skrud, utstyr og ting er inga vellykt løysing som når til kjernen bak symptoma, den løynde rota. Kort sagt, mange treng mot til å slutte med det gale, gale mindre, og gå inn for bra tak (grep) mot skeivutviklinga. Faren er at pynta og pryda jålande blir gale "under lokket" og vil starte å tyne andre slik som kyrkja i historia (jf. Inkvisisjonen), den franske adelen før revolusjonen, og vidare. Går det bra der sjukt jålande har kontrollen?

Berre eit par geitebukkar handtert. Så då Jesus sveitta blod i kvide i Getsemane-hagen, skulle han ikkje ha mint Far sin på, "Høyr no, eit par geitebukkar held jo! - Det står i Guds Ord, eller?" Han skulle blitt spart for den fæle opplevinga å ha verka og blitt blota fåfengt for folk som ikkje ville ha han likevel, eller kva? Skal ein vere jublande glad for eit gammalt fiasko-opplegg med reservefakking av ikkje-jødar i ettertid? Og at mange kristne gir ein god dag i at ein ikkje skal ete blodpølse, enda om det er eit krav for heidningkristne å halde seg vekke frå hor og blodmat? Folk tar til store, lause ord heller. Det er ganske som å trivle etter røyk som sviv i lufta. [Ap.gj. 15; 21:25]

Blod, blodmat, kverka fjørkre og hor. Saka er at i det første hundreåret var jødekristne og heidningkristne usamde om kva for noko i Moselova som skulle gjelde og bli stadfesta av dei. Apostlane og Heilaganden avgjorde i lag at det var nødvendig å ikkje ete blod (les: medrekna blodmat) eller kvalte dyr (slik ei mengde kyllingar enno slaktast (Apg 15:28-29, spesielt). Desse nytestamente-linjene forbyr blodmat, og med skulle vere med bindande verknad på heile kyrkja. Det apostoliske påbodet frå Jerusalem rundt år 50 blir følgt den dag i dag i den gresk-ortodokse kyrkja. Kyrkjemøtet avgjorde at heidningkristne ikkje trengde å halde mesteparten av Moselova, og heller ikkje å skjere forhuda av menn. Men kyrkjemøtet heldt ved lag forbodet mot å ete blod - og kjøt med blod i, kvalte dyr (og fuglar) og hor.

Ut frå dette skulle ein vel tru at "kristne i siget" heldt seg ifrå både hor og blodmat og galt slakta fjørkre, men fælande mange et blodmat, blant anna som spesiell julekost; Somme - er dei feilkristne eller ikkje? - syner dei trur felles skikk imot Guds ord er heilt greitt, og ufarleg.

[Wikipedia, s.v. "Taboo food and drink", "Council of Jerusalem"]

Somme sjuke har for dårleg moral, og trur som det passar dei. Andre lever rart av andre grunnar.

HELLER FRISK OG GLAD ENN SÆR. Somme sære har sær tru, tru som ikkje stemmer. Slik tru hadde Jesus:

I Jesus si jamføring med sauar i Johannes 10:3-5 går det fram at sauane hans vil ha han. Men han sikta til jødane - folket han fortel han kom for, og berre dei. Han ofra livet for dei, hardt pressa av Faderen på Golgata, men dei han meinte var sauane hans, ville ikkje ha han. Med éi røyst skreik dei: "Vekk med denne karen [Jesus]! Slepp fri [mordaren] Barabbas til oss!" [Lukas 23:18-19]

Så Jesus tok feil. Sentrale jødar og ein folkehop fekk han avliva for gudsbespotting, trass i det Jesus kalla Guds plan og Jesu evangelieord om at han var berre for jødar. "Eg blei sendt berre til Israels tapte sauar." [Matteus 15:24]. Han sende også ut apostlane med befaling om ikkje å gå til ikkje-jødar og heller ikkje gå inn i nokon by i Samaria, men til dei tapte Israel-sauane. [Matthew 10:1-6]. Eit unntak finst likevel i Johannes 4:6-41.

Ja, no kan han vel angre seg, for jødar flest har ikkje tatt imot han enno.

Å IKKJE LA SEG DUPERE AV ORD. Det står i Apostelgjerningane at apostelen Peter fekk eit syn mens han var oppå eit hustak i det som no heiter Jaffa. [Apgj. 10:9-48]. Dette var nye takter [Ap.gj Acts 11:1-18].

Sidan då har Anden komme til ikkje-jødar også, same kva Jesus sa om at han var "berre for jødane". Her skulle ein kanskje innvende, "Men Jesus sa då i siste versa av evangeliet som er tillagt Matteus, at apostlane hans skulle dra ut og gjere disiplar av alle nasjonar, døype dei, og lære dei å gjere alt han hadde befalt dei. [Matteus 28:18-20] Ja, det står det, men så er det ei ganske tydeleg forfalsking som har blitt lagt til Matteusevangeliet og Markusevangeliet 16:14-19. At det er eit seinare tillegg, er mange bibelgranskarar samde om. At det dessutan er ei forfalsking, skriv Joseph Wheless i boka Forgery in Christianity [Fic 221-29].

  • Apostelgjerningane syner at apostlane ikkje gjekk av stad og forkynte alle stadar.
  • I fall Jesus hadde gitt befalinga til apostlane like etter han hadde komme ut av grava, hadde dei neppe vore til, dei lange historiene i Apostelgjerningane om Peter som kom til å omvende ikkje-jødar, og kor forbløffa dei andre apostlane blei over det.
  • Fleire Paulusbrev stør ikkje "Matteus-befalinga"; men syner at apostlane tenkte i andre baner.
  • Kristendom for ikkje-jødar står i Apostelgjerningane 15 og 21:25. Dei fire tinga som er nødvendige for ikkje-jødiske disiplar femner over nei til blodmat, men tar ikkje med eitt einaste ord eller bod av Jesus.
  • Wheless trur at dåpsformlane også er forfalska, ved at dei viser til treeinigheita, eit omgrep som blei til for konsilet i Konstantinopel i 381 evt. (etter vår tidsrekning). Wheless syner til Dr Joseph McCabe som seier om misjonsbefalinga, "Ho blei lagt til evangeliet som forfalsking då presteskapet blei forma."
  • Wheless meiner befalinga var del i propaganda mynta på ikkje-jødar etter at jødane massivt hadde avvist Jesus og sekta hans.

Ein gjer sikkert godt i å avvege "for og mot" mellom sjølvmotseiingane. [Litt meir]

I KVA GRAD ER SAUEN SJUK ENDA OM HAN SER KJEKK UT? Kva skil ekte dyr og kristensauar og rettvise menneske?

1. Ekte sauar er firbeinte og flokkdyr.

2. Kristensauen er ikkje nødvendigvis uboteleg sjuk stakkar (umoralsk, urettvis). Kloke sjuke kan vel komme seg, og monnaleg attpåtil - ja, tilmed bli heilt friske: La oss håpe det.

3. Heilt friske og kjekke held seg heile - og treng såleis ikkje Jesus, seier han nokre stadar [Matteus 12:12-13; Markus 2:17; Lukas 5:31-32].

Gammalt tullball er det vel gagn i å droppe

Det er ikkje rettvist å la uskyldige døy for at skurkar skal sleppe unna og halde fram.

Få prov i staden for å bli bunden av tulltru i omløp. Framsettingar utan saklege prov gjer somme påståelege og så firkanta dogmatisk-bombastiske at det er flautt. Det er god skikk i vitskapen å halde uprovne ting "svevande", in suspensio. Uprova, dogmatisert tru er det som bispar styrar med. Trua på at daude står opp att av grava - etter hundre år er fælt lite att, stort sett - med heile og ulastelege kroppar, er med i statskyrkjas gravferdsritual, skriv Helge Aarflot i boka Død og jordeferd. Den trua verkar heller ufundert. [Døg].

UTSTYR TIL GJETING vist ved San Narno Vescovo, Chiesa di San Giovanni Apostolo, Villa d'Ogna, Bergamo, Italia.

Utstyr til gjeting av toføtte sauar (bispeskrud).
Mykje av "gjetarutstyret" i gjengs kristendom kjem frå andre religionar i Romarriket: Bispehue, bispestav og så bortetter. Korset som kristent symbol kom til og blei kjent først på 300-talet, og religionar blandar seg. [Mykje meir]

FABELBLOTET AV JESUS VAR UNØDVENDIG. Etter Moselova skulle dyr blotast for at jødane skulle sleppe straff. Uvedkomande tamdyr og fuglar måtte bøte med livet for syndene til jødane, så dei kunne ture fram vidare ved å kverke uvedkomande slik Gud hadde forordna. Slik er Guds såkalla rettferd - å la uskyldige li og døy for kjeltringpakk, også kalla syndarar. Slik låkheit bør ein helst klare seg utan, og utan fall. Sjå korleis det gjekk Jesus: Han sa jødane hadde monopol på han, sånn om lag, at dei var dyra hans, han var som hønemora deira, at sauane hans kjente stemma hans - men vikarblotet hans for dei fall ganske enkelt i fisk. Dei ville ikkje ha han, same korleis han streva og døydde. Først deretter kom "Plan B" i stand - nytt opplegg for ikkje-jødar. Blant dei fire tiltrengte tinga å halde for slike, var "nei og fy til blodmat". [Ap.gj. 15; 21:25; Lukas 13:34]

Kjenner du nokon som et blodpølse, mår, blodpudding og anna blodmat og ser ned på horande? Slikt er vanleg i visse krinsar, der dei ikkje har lese Bibelen . . . Saka er at å hore og ete blodmat verkar ganske jamstelte for heidningkristne, det vil seie mest alle kristne i dag [Ap.gj. 15; 21:25]. Skal ein seie dessverre?

Det var elles synd med Jesus: Faderen ville ha han avliva for jødane; det var Guds vilje, sa Jesus, og Jesus meinte feilaktig at Gud var rettferdig [Johannes 17:25]. Han fekk seg ikkje til å jamre: "Gud er urettferdig!" Det er sikkert og visst. Men normal oppfatning av rettferd seier den som lar uskyldige bli syndebukkar for seg og drep uvedkomande til gagn for kjeldringar og syndarar, er eit korrupt svin eller blotgal og må sperrast vekk av omsyn til godt folk.

JESUS BLEI BLOTA AV FADERVÅR TIL LITA NYTTE, STÅR DET. Det urettferdige blotet av Jesus blir kalla herleg, underfullt, vilkår for frelse av mange. Men at notorisk urettferd blir kamuflert med tilgjort pjatt, skulle ingen normale like og hylle ved feil ordbruk: Der ein dommar lar uskyldige li og avrettast fordi han vil gagne kjeltringane sine ved det, er det umoral og korrupsjon som rår. Slik skulle ingen takke for.

År etter år, hundreår etter hundreår heldt "Guds folk" på med å blote dyr slik Gud hadde knesett for nettopp dei [2. Mosebok, kap. 21 ff, særleg 3. Mosebok kap. 16]. To geiter som blei rituelt blota årleg skulle ta vekk alle syndene til jødane det året. Ordet "syndebukk" kjem av denne brutale slaktarpraksisen, som Bibelen fortel var innstifta av Gud for å vere varig. Det står i 3. Mosebok 16.

Det var dermed ikkje grunn god nok til å avrette han som hevda å vere Guds son, for å berge jødar. To geiter årleg var alt som skulle til, fortel Bibelen, og den eine geita blei dessutan sleppt fri. "Kor synd for Jesus at det ikkje var nokon som kunne Lova i høvet", er ein fritenkt kommentar.

Hoverande syndebukkgjering med avretting av vidt uvedkomande (dyr og Jesus) blir venteleg farleg i langdrag. Det fremmar usunne tilhøve. Narring er slik. La dermed vere å kalle syndebukk-makeri stort og herleg. I psykiatrien nemner ein at hard scapegoating (syndebukkgjering) gjer nevrotisk.

Jesus blei blota av Fadervår om lag som eit dyr på Golgata, utan god eigenvilje å sette igjennom mot Fadervårs blotarvilje og manglande oversyn over kva som gjekk: Heile det erklærte opplegget til Faderen og Jesus slo feil og blei patetisk. Jesus hadde alt sagt at læra hans var berre for jødar, fortel evangelia.

Vaktar ein seg for liksom, gjer ein truelg vel, for hardt liksom fører til liv som ikkje er godt nok.

LÅK TRU FÅR IKKJE SVAR. Den naive kristne kan ha blitt rundlurt ifrå sunn og naturleg moral og ifrå oppfatning av bra rettferd ved falsk som blir hamra inn i lag med dupering, så han og ho får svekka moralsk sans, og ikkje ser kva som er godt og bra. Somme blir nok narra inn i det av renkespel frå barndommen av, andre blir hardt kua og tvangsfora med Paulus utan skam, og følgene er farlege. Jamfør: "Eg har ikkje komme for å kalle . . . rettvise." [Markus 2:17].

Sjuka i botnen får Jesus til å kalle "sine" for sjuke (og sauar). Mangel på bra moral kjenneteiknar ein ussel stakkar, niding og det som verre er. Det kan sjå ut som mangel på mot og bra moral heng saman med urettvisa som krenkar uskyldige og lar kjeltringar og låke få "nåde" til å halde fram ved skjending.

Det som skjedde med martyrane i oldkyrkja var at stakkarane ikkje fekk vite at ein slakta geitebukk skulle vere nok etter Guds ord [3. Mosebok 16], at dei ikkje trong å li og døy heller, sidan Jesus hadde garantert at "alt var mogeleg" om dei berre hadde slik tru, eller bad [Matteus 17:21]. No står det dessutan at ikkje ein gong Jesus blei bønnhøyrt av Fadervår då Jesus hang på krossen og bad for jødar. Så livet (dauden) og læra hans harmonerer ikkje der. Slike leie sprik er ikkje bra [Matteus 26:39]. Sidan offerlamma hans (martyrar i millionvis) "kopla for dårleg i hovudet", kom dei heller ikkje i hug at dei kunne gjere betre enn den avretta Jesus, slik han sjølv hadde kunngjort [Johannes 14;12].

  1. Jesus såg på dei og sa: "For Gud er alt mogeleg." [Matteus 19:26]
  2. "Om de trur, får de alt de bed om i bønnene dykkar." [Matteus 21:22]
  3. Jesus. "Alt er mogeleg for den som trur." [Markus 9:23]
  4. "Har de tru . . . vil ingenting vere umogeleg for dykk." [Matteus 17:21]
  5. "Den som har tru på meg vil gjere det eg har gjort. Han vil gjere enda større ting, av di eg drar til Faderen." [Johannes 14:12]

No syner lidingshistoria til Jesus at det var mogeleg for Gud å nekte han bønna hans på krossen (punkt 1), and slikt verkeleg var mogeleg for den som trur fordi alt var mogeleg (jf. punkt 3, 4). Men martyrane kunne ha gjort større ting og frelst seg (5).

Litt meir detaljert, kanskje:

1. Trua: "Gud er allmektig": Når vi røktar etter, kjem vi til slikt som "Kan Gud skape ein stein som er så stor at han ikkje kan løfte den?" "Kan Gud rake hovudhåret av ein flintskalla?"

2. Bønner frå Gud-Jesus fekk ikkje bønnesvar. Jesus jamra om å få sleppe krossfestinga, men fekk det ikkje. Då først resignerte han. På krossen bad han for jødane, utan at det hadde nokon særleg verknad. Han trudde han kom for jødane, at dei ville høyre på han og la han ta dei under vengjene sine, men det gjorde dei ikkje, og har ikkje gjort det til denne dag.

3. Vanleg skikk er iallfall mogeleg. Har du tru, vil det ikkje vere umogeleg for deg å ikkje bli bønnhøyrt, sidan "alt er mogeleg" . . . og gravlagde står nesten aldri opp att av molda, og "dei daude gravlegger ikkje daude" likevel, enda det står i eit evangelium. "Følg meg og la dei daude gravlegge sine eigne daude" [Matteus 8:22]. No hevdar George Lamsa i boka Gospel Light at Jesus meiner "La landsbyen gravlegge sine daude", fordi det aramaiske ordet for daud er metta, og for by, matta. Men likevel, "La byen gravlegge dei daude", som var vanleg skikk i den tida, er ikkje med i Lamsas eiga bibelomsetting ein gong. Jamfør "Targumstudier" her på nettstaden.

4. Større ting enn urett skryt. Blant større ting å gjere enn Jesus gjorde, er å ikkje bli avretta for låkt snakk og skryt, ikkje satse feil på kven som er eins eigne sauar og ikkje, og kanskje å ikkje bli våt i regnet utan paraply. Snakket om å flytte fjell og kaste fjell i havet ved tru [Matteus 17:21; Markus 11:23], hoppar vi over, sidan ingen lèt til å gjere slikt bokstavleg likevel.

Ein skal ikkje tru alt ein høyrer og ikkje alt som står prenta med svart i ei bok heller. Det er slikt Buddha fortel, med meir.

Kven er menneskeson?

Klisjéen om at Jesus døydde for alle, er ikkje sann. Mange buddhistar, som Milarepa, har klart seg utan snakk om han. Jamvel Bibelen fortel om fleire som kom i himmelen før han. Abraham, Enok, Elias er mellom dei. Jesus skulda til overmål samtidige farisearar og skriftlærde for å vite om korleis ein gjekk fram med det og løynde det for folk. Ut frå dette både fanst og finst vegar inn.

Somme vil seie det gjeld å løfte opp menneskesonen (aramaisk: barnasha), som mellom anna tyder å heve kvardagsmedvettet, vanemennesket, vanleg menneske, menneske. Neil Douglas-Klotz fortel at bar tyder "son" og nasha menneske, mann og kvinne, og ordet heng etymologisk saman med "skrøpeleg og gløymsk". For å løfte opp menneskesonen sin (heve medvettet sitt) tydde jødar lenge før Jesus til mystikk-øvingar for å "stige opp til Guds trone". Lærde fortel at slike praksisar fanst i jødedommen før Jesus og på hans tid. [Hg 162-63; Net xxiv].

Til sjuande og sist er det sjølvbetring og heving av medvettet i meditasjon som TM, Rudolf Steiner og essensiell antroposofisk sjølvskolering og buddhisme handlar om. Buddhismen tilbyr ein avrunda, god veg, og det krevst inga låk og dogmatisk tru for å vandre den. Dessutan kan den som vil, ta til seg kva det skal vere frå buddhismen utan å rekne seg som buddhist eller kalle seg det - det er greitt. Sjølvberging kan vere så mangt.

Det er tulltru at alt som skal til for å komme i himmelen, er å tru tull og vas. Tru-vektinga ignorerer bibelord om arbeid, om løfting av medvettet, som gjerne blir forstått som å gjere sitt beste for å komme inn i himmelen innom seg, på Jesu ord [Sjå Matteus 10:7]. Det står då i klartekst at det ikkje held berre å kalle Jesus "Herre". Det skal meir til, som å vere rettferdig og finne og komme seg inn gjennom den tronge porten, fortel Jesus. [Matteus 7:21; 5:20; 7:13; Lukas 13:24]. Ein lyt iallfall droppe å ete blodmat, seier Apostelgjerningane 15 og 21:25, der ikkje eitt Jesus-ord blir rekna som tiltrengt - ikkje er med i dei fire tiltrengte tinga for ikkje-jødiske kristne.

I somme former for yoga finst lære om kunsten å løfte medvettet. Somme klarer å opne sushumna nadi og "løfte slangen, Kundalini" som det heiter. Det finst metodar for slikt.

Menneskeson - det er nok du også det, om du ikkje er ei slik dotter. Med det avklara, gjeld det å løftast rett og trygt.

Middelvegen og buddhisme

Dharma-hjulet

Det er flott å betre seg, men famling i mørket og sjuk "kalking av grava" (tildekking) gir heller tilkortkoming enn gild framgang, og mykje av det same gjeld for mykje for mykje kakling og øl langs vegen til grava også: Det kjem sjeldan fin framgang av det. Milarepa-soga fortel derimot korleis det lar seg gjere å komme godt ut av det sjølv etter gruelege svartekunstar. Det gjeld dei heldige, for dei kan kunsten å få framgang, står det.

Du maktar kanskje ikkje å ta alle konsekvensane av "Det er betre å vere sjuk og rettvis (heil) enn bli kalla gjæv kristensau" på ein gong. Små steg i gongen kan lykkast. Kanskje er det også slik at ein lyt krype før ein kan gå med babysteg. [Matteus 12:12; 9:12-12; Markus 2:17, osv; sjå ovanfor].

Ein gjer vel om ein tar omsyn til det Jesus lærer om at det er betre å vere menneske enn sau, og betre å vere frisk enn sjuk, betre å vere rettvis og sann enn urettvis og løgnaktig. Har vi etablert oss i slikt, høver vi neppe i gjengs og gal kristendom. Det går fram av evangelium.

Buddhismen sin åttedelte veg og fleire andre gode råd frå Buddha kan vere god hjelp. Og i buddhismen treng ein ikkje tru blindt og gale; ein treng ikkje ta noka som helst lære for god fisk utan vidare. Det er naturleg og godt levevis med slik sjølvutvikling som vel høyrer til, som er det sentrale i Buddha si basislære. Men det har vakse fram eitt og anna i buddhismen også som ikkje er med blant gründaren sine sentrale ord i den eldste kanonen som er tilgjengeleg. [Lenke]

Buddha fortel korleis det gjeld å ta vare på moralen sin framfor ytre akting om ein skal velje, kor godt det helst går for den som tar tida til hjelp og bygger vid forteneste som følger ein vidare, mens vond karma vonleg blir tømt vekk etter kvart. Jamfør Jesus: "Skaff dykk pungar som ikkje blir utslitne, ein skatt i himmerike som ikkje blir tømt, der ingen tjuv kjem nær og ingen møll øydelegg [Luke 12:33]." Det er ganske likt.

Saka er at å bli betre og få det godt ved rett veg for seg ved (1) forstandig meditasjon og sjølvhjelp og (2) hjelp frå samkvem med vennar (sangha) og (3) klok og kunnig lære (dharma) å styre etter, er dei tre skattane i buddhismen, og er nok også eit langtidsprosjekt det gjeld å ikkje gi opp med fordi alternativa truleg endar verre.

Ein får vanskar ved å bli underlagt maskinene og utstyret. —— Buddhisme-tankar på nettstaden.


Kristen-epistlar, Litteratur  

Vermes, Geza. From Jewish to Gentile: How the Jesus Movement Became Christianity. Biblical Archaeology Review (BAR) 38:06, Nov/Dec 2012.

Døg: Aarflot, Helge. Død og jordeferd. Oslo: Luther, 1982.

Fic: Wheless, Joseph. Forgery in Christianity: Documented Record of the Foundations of the Christian Religion. Norwich, Norfolk: Cosimo, Inc., 2007. (originally published in 1868). ⍽▢⍽ På nett hos Google Books og About.com. - [◦Lenke]

Hg: Neil Douglas-Klotz. The Hidden Gospel: Decoding the Spiritual Message of the Aramaic Jesus. Wheaton, IL: Quest Books, 2001:162-64.

Net: Lamsa, George, tr. The New Testament. Philadelphia: Holman Bible Publishers, 1968. ⍽▢⍽ Ei seinare utgåve ligg på nettet.

Glt: Lamsa, George Mamishisho. Gospel Light: Comments on the Teachings of Jesus from Aramaic and unchanged Eastern Customs. Philadelphia: Holman, 1939. ⍽▢⍽ Opphavleg på University of Michigan.

Kristen-epistlar, opp Seksjon Sett Neste

Kristen-epistlar BRUKARGAID: [Lenke]
© 1999–2017, Tormod Kinnes, cand.philol. [E-post]  ᴥ  Ansvarsfråskriving: [Lenke]