Norske ordspråk: Rundt 300 munnhell og talemåtar
| 13 › 2 › 5 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Rundt 300 munnhell og talemåtar
"Alt godt kjem ovafrå," sa mannen, kona fekk ein takstein i hovudet. [Br 137]
"Alt har ein ende. Gud gi eg hadde ingen," sa guten, han skulle ha ris. [Ae 209, Br 45]
"Alt monnar," sa musa, ho pissa i sjøen. [Oy 217]
"Berre gift deg," sa mannen; han såg katten leika seg. jf. Den som har for godt, skal gifte seg. [Oy 203]
"Blunda du òg, din einøygde jækel," sa fanten, han skulle tre i nåla. [Br 25]
"De kan no bere stein mens de kviler," sa mannen til drengane sine. [Br 108]
"Dei er ikkje englar alle som nakne er," sa mannen, han såg kona lauge seg. [Br 45]
"Dei er sure," sa reven om rognebæra; han kunne ikkje nå dei. [Oy 228]
"Den drog blod," sa snikkaren, han stakk spikaren uøvd i lomma.*. [Jf. Go 104]
"Denne veka gjekk fort, - i overmorgon er det alt onsdag," sa mannen. [Br 164]
"Der blei lusa lurt," sa mannen; han brende opp skjorta si. [Oy 215]
"Dess før eg blir ferdig, dess før blir eg fri," sa jenta, ho tok gryta av då grauten var halvkokt. [Br 51]
"Det blir no inga moro før eg kjem," sa tjuven; han såg folket gjekk til galgen. [Oy 217]
"Det dreg den vegen med oss alle," sa jomfrua, ho såg åtte brudepar. [Go 108]
"Det er alt det same," sa mannen; han steig opp på hesten og datt ned på den andre sida. [Oy 221]
"Det er betre å få juling enn å vantrivast," sa guten. [Br 20]
"Det er botn i meg også," sa jenta, ho hadde spist ei halv goro. [Go 108]
"Det er det same kor eg slit mi tid," sa mannen, han låg i grøfta. [Go 104]
"Det er ein overgang," sa reven; dei snudde skinnet på han. [Oy 234]
"Det er fritt val, men den som ikkje vil, han skal," sa presten. [Br 189]
"Det er fusk med alt så nær som søtmjølk - og den blandar dei vatn i," sa mannen. [Br 127]
"Det er god potetmold her," sa kallen, dei grov ned kjerringa. [Br 127]
"Det er godt alt saman; først det eine og så det andre," sa mannen; dei spurde kva slags vin han ville ha. [Oy 204]
"Det er godt eg har ikkje gjort verre vondt enn at eg kan kome att der eg har vore før," sa kjerringa, ho kom på slaveriet tredje gongen. [By 194]
"Det er ikkje godt alt som kjem ovafrå," sa mannen, han fekk ein takstein i hovudet. [Br 70]
"Det er ikkje greitt," sa guten; han fekk bek i håret. [Oy 205]
"Det er ikkje greitt," sa jenta, ho steikte frosk i vaffeljernet. [Go 107]
"Det er ikkje så nøye, berre det er akkurat," sa mannen. [Br 135]
"Det er langt fram," sa tjuven, han gjekk til galgen. [Go 104]
"Det er langt fram," sa tjuven; han skulle til galgen. [Oy 213]
"Det er lett å rive rote," sa kjerringa; ho reiv øyret av den andre. [Oy 221]
"Det er mangt stygt i sjøen," sa mannen, han såg kona sumde. [Br 152]
"Det er mykje vondt i verda," sa guten; han skulle lære å lese. [Oy 234]
"Det er no ein overgang," sa reven, dei flådde skinnet av han. [Br 55]
"Det går opp og ned her i livet," sa heisføraren.]. [Oy 199]
"Det går rundt," sa mannen, han stod på kverna. [Go 106]
"Det går så opp og ned," sa heisføraren. [Br 76]
"Det går vilt for seg borti Russland," sa mannen, han snudde bladet opp ned mens han las. [Br 114]
"Det har ingen hast for mi skuld," sa mannen, han skulle hengast. [Br 80]
"Det hender ofte slikt på sjøen," sa selen; han blei skoten i auget. [Oy 207]
"Det hører med til dansen," sa guten; han datt i koll. [Oy 209]
"Det kan bli for mykje av det gode òg," sa mannen, han fekk møkkalasset over seg. [Br 70]
"Det kjem som smurt," sa presten, han mangla bukseknapp og fann to i kollektskåla.*. [Br 140]
"Det manglar meg berre elleve skjorter på tylfta, og når ho mor har storvask, lyt eg liggje," sa guten. [Br 158]
"Det monnar, det monnar," sa snigelen, han låg på dørstokken i åtte år.*. [Br 128]
"Det regnar ute," sa Gunnhild, ho sat under bjørka. [Go 107]
"Det skal bedømmast etter tre manns skjønnheit," sa han som sat i heradsstyret. [Br 102]
"Det talar alle om at eg drikk, men ingen om at eg tørstar," sa mannen. [Br 40]
"Det tek då av for noko," sa mannen, han bar støvlane på ryggen. [Go 106]
"Det var andre korn det," sa kjerringa, ho beit i muselorten. [Go 107]
"Det var da inga ku heller," sa mannen, han miste kona. [Go 104]
"Det var eit koseleg lag - vi tala vondt om andre og hadde det artig," sa byfrua. [Br 111]
"Det var fine skålegåver," sa mannen, kjerringa slengde pissepotta etter han. (Skålegåve er pengar ein gir til brud og brudgom (og spelemann) i bryllaup. Ei tom ølskål blir då send rundt til gjestene til å leggje skålegåvene i.). [Br 76]
"Det var folk på den garden; dei hadde så nær bode meg inn.". [By 196]
"Det var ikkje meir du ville?" sa jenta, guten fridde til henne. [Br 58]
"Det var rare gryn," sa mannen, han malte muselort. [Ae 208]
"Dette var andre bollar, det," sa mannen, han beit i hestelorten. [Br 26]
"Dette var godt," sa mannen, han åt suppe med ei stoppenål. [Go 44]
"Du fall i god jord," sa kona, kallen blei gravlagt. [Br 92]
"Du får tole såpass, pus," sa guten, han stappa katten i omnen. [Br 180]
"Du skjønar vel spøk," sa slusken, han hadde slått ut auget på kameraten. [Br 167]
"Eg blei storkjefta av di vi åt med treskeier heime," sa guten. [Br 95]
"Eg bryr meg ikkje om det som går føre seg bak ryggen min," sa guten, han fekk ris på rumpa. [Br 146]
"Eg er glad med alt som er vel unnagjort," sa mannen, han åt frukosten til kvelds.*. [Go 104]
"Eg hadde ein hund i fjorten år, og vaska verken fat eller skål," sa mannen. [Br 190]
"Eg har ikkje noka tru på ulven sia han beit hovudet av han far," sa lappguten. [Br 190]
"Eg har ikkje stole pengar som du har gjort (laga)," sa mannen. [Br 168]
"Eg kjenner krutet," sa guten, han skaut med nepefrø. [Go 106]
"Eg skulle ønskje vinden ville vende seg til eg skal heim att," sa kjerringa, ho rodde i motvind. [Br 196]
"Eg tek det eg har, eg," sa kona, ho tørka av bordet med hokatten. [Br 97]
"Eg tregar (angrar) på den gode trøya," sa kjerringa då mannen blei borte på sjøen. [Oy 230, Go 108]
"Eg veit ikkje kva du gryler for, det står no ikkje om livet," sa mannen, han skulle slakte grisen. [Br 39-40]
"Eg veit ikkje kva du gryler for," sa mannen, han rende kniven i grisen. [Br 73]
"Eg visste det bar den vegen," sa mannen, han hadde villa seg. [Br 198]
"Ein får ta det som det kjem," sa mannen, kona heiv pissepotta etter han. [Br 174]
"Ein får vere glad ein er til - det er mange som ikkje er det," sa guten. [Br 178]
"Ein kan ikkje gjere alle til laks (lags)," sa Vårherre då han skapte silda. [Br 111]
"Ein lyt stundom bruke både bøn og bannskap," sa nordlendingen. [Br 34]
"Fint skal det vere," sa kona, ho fekk ei mahogniflis i rumpa. [Br 52]
"Fram skal eg, om eg så skal gå baklengs," sa guten. [Br 57]
"Fulorda er ikkje for mange; det er så mange som skal ha," sa kjerringa [jf. sladder]. [Oy 202]
"Gi vinden ville vende seg til eg skal heim att," sa kjerringa, ho rodde i motvind. [By 194]
"Godt mål skal du få," sa kremmaren, han skar så knipent at fingeren følgde med. [Br 129]
"Gå over brua, så slepp du va'," seier dei til dei som knotar og seier "hva". [Br 102]
"Han er ikkje så farleg som han er stygg til," sa kona om kallen. [Br 61]
"Han er så god som natta er lang," sa jenta om guten. [Br 132]
"Han har nase som ein hauk og kjeft som ein gauk, så han slår seg nok fram i verda," sa faren om sonen. [Br 194]
"Han skal nok lære å gå, om han ikkje blir nokon dansar," sa kona, ho fekk ein einføtt son. [Br 37]
"Hardt mot hardt," sa kjerringa; ho datt i berget. [Oy 206]
"Her er dårlege tider no," sa bedemannen, "det dør berre to i veka.". [Ae 209, Go 103]
"Her hjelper det ikkje med bøn, her lyt det møkk til," sa presten, han såg på åkeren. [Br 129]
"I sted hengte jei nøielen på spigerer - og no ser eg korkje lykelen eller spikaren," sa jenta som hadde tent i byen. [Br 102]
"Ikkje alt som likkar (lear seg) er laust," sa reven, han beit veren i pungen (og kunne ikkje kome seg laus). [Br 112]
"Ikkje det spøtt," sa mannen, dei spurde om han ikkje kunne høyre. [Go 106]
"Ikkje skal ein bøye seg," sa mannen, han skeit ståande. [Ae 208]
"Ingen veit kor haren går," sa mannen; han sette snara på taket. [Oy 206]
"Ingen veit kva han eig før han skal flytte," sa mannen, han bar på ein tresko og eit trådnøste. [Br 55]
"Ja, kva gjer ikkje folk for pengar," sa kjerringa, ho fekk sjå ein neger. [Br 138]
"Jammen sa eg smør," sa kjerringa, ho gjorde i kinna. [Br 162]
"Kor rart med alle mykje nærare innpå seg," sa kjerringa på campingferie.
"Kunsten er mangfaldig," sa kjerringa, ho reiv håret av mannen med ei eldtong. [Go 107]
"Kvar si lyst," sa kjellarmannen, då andre slost, drakk han. [Br 121]
"Kvar si lyst," sa kjellarmannen; han drakk og hine slåst. [Oy 215]
"Kvass er ho, det veit eg, men kor ho har brynet sitt, det veit eg ikkje," sa mannen om kona si. [Br 31]
"Kvinne kjenner kvinne best," sa den kvinnelege gynekologen. "Likar ikkje du meg, så får eg like meg sjølv," sa friaren då han fekk nei. [Oy 214]
"Mangt blir gjort for moro," sa mannen, han sleit håret av kona. [Br 127]
"Men eg narrar lusa, eg," sa mannen, han brende opp badstua med alle kleda. [Go 104]
"Ned med brennevinet," sa mannen, han sette flaska for munnen og drakk av tuten. [Br 29]
"Nei, eg får vel til att," sa presten, han hadde sovna på stolen. [Br 140]
"No har eg høyrt det også," sa mannen, øyrehinna sprakk. [Br 89]
"No skal de få sjå på kast," sa mannen, han dansa halling med katten. [Br 95]
"No skal du jammen få sjå," sa mannen, han stakk ut auget på kjerringa. [Br 153]
"No skal du sjå," sa sogningen; han datt ned av kyrkjetaket. [By 193]
"Nok sunge, berre ber ut," sa mannen, dei skulle gravlegge kona hans. [Go 103]
"Nordavinden er kald, same kor han kjem frå," sa kjerringa. [Oy 218]
"Oppover vann haren, men nedover tapte eg," sa mannen. [Go 103]
"Passeleg pølse er best," sa presten i Halland, der dei baud han den store magepølsa. [Oy 115]
"Prat du, det er ikkje vettet som heftar deg," sa mannen til kona. [Br 197]
"Ramn er også fugl," sa jenta. [Go 107]
"Reint skal det vere," sa kjerringa, ho sopte søppelet under senga. [Go 107]
"Rekninga kan aldri lyge," sa guten; han hadde rekna ut at han var eldre enn far sin. [Oy 220]
"Set du meg i mold, skal du få både ære og soll (ihoprørt mat), men set du meg på stein, skal du få suge berre bein," sa poteta. [Br 139]
"Sjøen tærer," sa mannen; han åt opp nista si på første halvmila. [Oz294]
"Skal det bli vennskap mellom oss, må de kvitte dykk med dei sinte hundane," sa ulven til sauene. [Br 160]
"Skit, la gå," sa kjerringa, ho drog i snora. [Br 156]
"Slik skal bonden ha det," sa kremmaren, han blanda sand i sukkeret. [Ae 209]
"Spøk med din like og ikkje med meg," sa feiaren til kolbrennaren. [Oy 226]
"Stakkars kongen som må kjemme seg kvar dag," sa mannen, han kjemma seg og miste nokre flokete hårtustar.*. [Go 106]
"Store hus er kalde," sa mannen, han låg ute julekvelden. [Go 104]
"Stygt, men sterkt," sa hinguten (fanden), han sauma att auga på mor si med bastetau. [Br 12]
"Takk, Sivertsen, det er nok no," sa mannen, han låg full i fjøra mens sjøen flødde opp i munnen på han. [Br 134]
"Tala kan ikkje lyge," sa guten, han hadde rekna ut at han var eldre enn far sin. [Br 142]
"Var det du eller var det bror din som døydde i fjor?" spurde mannen. [Br 42]
"Vi brukar ikkje den klattebakinga hos oss. Når vi baker om morgonen, så har vi heile dagen," sa kjerringa. [Go 106]
"Vi kom til snille folk," sa fanten, "vi hadde så nær fått mat.". [Go 106]
"Vi skal alle den vegen," sa veslejenta; ho såg brudene gå i kyrkja. [Oy 232]
"Vi treng ikkje be om dagleg brød så lenge vi har kaker," sa kona. [Br 94]
"Vårherre skulle ha skapt oss heilvaksne, så hadde vi sleppt den forbaska vomma," sa mannen. [Br 198]
"Å du vide verd," sa mannen; han hadde reist ei mil. [Oy 233, By 193] Beina stikk ikkje i han (han er feit og fyldig). [Oy 195]
Byte som brør (med lik velvilje). [Oy 197]
Dei er reint ut på marka komne (ganske forarma, så godt som husville). [Oy 216]
Dei fer over det med ein harefot (svært lausleg). [Oy 206]
Dei har ei høne å plukke (ein tvist å avgjere). [Oy 209]
Dei har ikkje bratte brauter å gå. [Oy 196]
Dei har årene sine ute (dei er i rørsle for å passe høvet). [Oy 194]
Dei heng i hop som humlestilkar (eller erteris). [Oy 206]
Dei lever i hop som hund og katt (i kiv og strid). [Oy 215]
Dei ligg under lokk (er døde og gravlagt). [Oy 214]
Dei pløyer på stormyra (på havet). [Oy 227]
Dei pryder seg med fremmende fjør (med lånt pryd). [Oy 219]
Dei ror kvar sin båt (strever kvar til sin side; der er inga semje mellom dei). [Oy 220]
Dei sette seg på bakføtene (Dei budde seg til motstand). [Oy 194]
Dei setter opp nasen og seier nei (dei nektar å lye). [Oy 218]
Dei skyt på same skiva (har same formål). [Oy 224]
Dei slår det bort i vind og vêr (dei ensa det ikkje). [Oy 233]
Dei syng på siste verset (er snart ferdige). [Oy 228]
Dei vaska han vel på baken (Dei baktala han dyktig). [Oy 194]
Dei ville gjere ramnemat av han (ville øydeleggje han). [Oy 219]
Den eine held og den andre slår (dei er like skuldige). [Oy 205]
Der det er mange hender, er mange munnar. [Oy 236]
Der er mange krokar og flokar (forviklingar). [Oy 212]
Der fekk han vatn på mølla si (blei styrka, fekk eit gunstig høve). [Oy 232]
Det er anten ofsen eller vansen (Det blir anten for mykje eller for lite). [Oy 218]
Det er beint fram som fot i hose (enkelt). [Oy 195]
Det er berre frå hand og i munn (ikkje meir enn du straks kan ete). [Oy 206]
Det er den tida då mjølka kryp opp i horna (tida med knapt fôr, då det vankar lite mjølk). [Oy 216-17]
Det er det som munkane slåst om (det er nettopp knuten, det somme ikkje blir einige om). [Oy 217]
Det er ein vegg or huset (ein viktig del er vekk). [Oy 232]
Det er eit langt lerret å bleike (den saka vil ikkje så snart bli avgjort). [Oy 214]
Det er for lite til troll og for mykje til menneske (om ein ufredeleg, slem person). [Oy 230]
Det er ikkje av lunga, det er berre av tunga (er ikkje av hjertet, ikkje alvor). [Oy 215]
Det er ikkje til å løfte foten for (ingen umak verdt). [Oy 201]
Det er ingenting i vegen for det (ingenting til hinder). [Oy 232]
Det er låkt at det er sagt, og verre at det er sant. [Oy 213]
Det er mange berg i vegen (der er store hindringar). [Oy 195]
Det er mange kråker om kornet (Der er mange som søkjer etter det, eller det er mange å skifte imellom). [Oy 212]
Det er ofte minst verdt, som er mest vørdt. [Oy 237]
Det er på god veg (det har gode utsikter). [Oy 232]
Det er som å gripe ålen om sporden (fåfengt). [Oy 194]
Det er som å kjøpe grisen i sekken (usett). [Oy 205]
Det er som å skvette vatn på gåsa (det har ikkje verknad). [Oy 224]
Det går den vegen som høna skrapar (eller sparkar. Dvs. det går tilbake). [Oy 203]
Det går inn det eine øyret og ut det andre (du hører det nok, men gløymer det straks). [Oy 235]
Det går over skrevet (det stig for høgt). [Oy 224]
Det går sniglegangen (yttarst seint). [Oy 225]
Det har verken rot eller fot (har ingen basis). [Oy 221]
Det heng saman som tørr sand (det heng ikkje saman). [Oy 206]
Det kan heppe og det kan gleppe (Det kan lykkast, men det kan også slå feil). [Oy 207]
Det kan ikkje vere to soler på same himmelen. [Oy 236]
Det kjem som julaftan på kjerringa (for fort). [Oy 210]
Det ligg fremst på tunga (t.d. eit namn du kjenner, men ikkje kan hugse med det same). [Oy 202]
Det skal anna til enn "kona som ligg". [Oy 193]
Det skal meir til enn to tomme hender. [Oy 193]
Det somtid fell, og somtid flør (det går opp og ned). [jf. Oy 199]
Det tok ein stein ifrå hjertet (var ei stor lette). [Oy 227]
Det var ein av rette berget (av den ekte sorten). [Oy 195]
Det var enden på visa (det blei utfallet). [Oy 199]
Det var på eit hangande hår (på nippet). [Oy 207]
Det var så ein stein kunne gråte (svært sørgjeleg). [Oy 227]
Det veg ikkje så mykje som det ruvar (er ikkje så viktig som det synest). [Oy 232]
Det vil anten bere eller breste (særleg om is). [Oy 195]
Driv naglen mens den går (nytt høvet godt). [Oy 217]
Du går då ikkje etter glør (Du har likevel ikkje så stor hast at du ikkje kan kvile litt). [Oy 204]
Du veit om ein heilag mann, men ikkje kor han bur (du veit noko, men ikkje nok). [Oy 207]
Då var det ein annan vind i skyene (då hadde stemninga endra seg). [Oy 233]
Då visste eg kva klokka hadde slått (då merkte eg korleis sakene stod). [Oy 211]
Eg skal ikkje stikke noko under stol (ikkje løyne noko). [Oy 227]
Eg skal syna han eit firkanta hol (vise han døra). [Oy 208]
Eg stod som på glør (høgst uroleg og redd). [Oy 204]
Eg ville ikkje skjemme hendene på han (ikkje nedlate meg til å slåss med han). [Oy 206]
Eg ville ikkje tru mine eigne auge. [Oy 230]
Eg ville ikkje vere i hans klede (i hans stad i den stillinga som han no er komen i). [Oy 211]
Ein får bite seg i leppa og teie (kjempe mot harmen sin). [Oy 195]
Ein gong fager og fin, ein annan gong som eit svin. [Oy 199]
Ein snurr på tråden (ei forvikling). [Oy 225]
Fare nord- og nedetter (fare ei uferd). jf. norrønt: Nidr ok nordr liggr helvegr . [Oy 218]
Fattigmanns seng er snart oppreidd. [Oy 236]
Gråtande friar, berrføtt smed, sta hest og stam prest: Kven likar du best? (På skotsk er eit liknande ordspråk om ei brummande ku, ei galande høne og ei plystrande jente). [Oy 159]
Gå i barndommen (bli sløv av alder). [Oy 195]
Ha auga med seg (sjå seg vel omkring). [Oy 194]
Ha bukta og begge endane (ha det heile i si makt; ha alle fordelane). [Oy 197]
Han bad om godt vêr (om skånsel). [Oy 232]
Han bannar ikkje kråka (han har ikkje hjerte til å gjere skade). [Oy 194]
Han beinlaus bankar på veggen (om vinden). [Oy 195]
Han blei raud i kammen (opprørt, hissig). [Oy 219]
Han er både bjørn og okse (er retteleg dyktig, klarer seg på alle kantar). [Oy 196]
Han er høgste hanen i korga (den fornemste i laget). [Oy 206]
Han er ikkje komen på si rette hylle (i ei stilling som kunne passe han). [Oy 209]
Han er ikkje snar i snuinga (er seinferdig). [Oy 225]
Han fekk andre auga å sjå med (kom til ei anna oppfatning, fekk andre tankar om tingen). [Oy 194]
Han fekk for lang taum (for mykje fridom). [Oy 229]
Han fekk lang nase (blei narra, skuffa). [Oy 218]
Han fekk verken vått eller tørt (verken mat eller drikke). [Oy 234]
Han fer som vatn i eit trau (er svært lett å påverke, svært ustadig). [Oy 232]
Han får gå på kattefoten (sakte, varsamt). [Oy 210]
Han får ta skeia i ei anna hand (prøve tingen på ein annan måte). [Oy 223]
Han gav dei ein god dag (han tok seg ikkje av dei). [Oy 197]
Han gjekk som ein dengd hund (retteleg skamfull). [Oy 198]
Han gjekk vegen og gløymde ærendet. [Oy 232]
Han går som katten om heit graut (har god lyst, men tør ikkje gripe tak). [Oy 210]
Han har det som spelemannen: Best borte og verst heime. [Oy 226]
Han har eit kje i ura (Han har noko å vakte på, ein liten skatt å sjå til). [Oy 210]
Han har ikkje døravettet (gløymer å late att døra). [Oy 198]
Han har rørt i ei kvefsebol (Han har pådradd seg hat, oppegga eit parti imot seg, osv.). [Oy 212]
Han har stanga horna av seg (Han har fått nok av strid(en); han har rast ut). [Oy 208]
Han har vore ute ei vinternatt før. [Oy 231]
Han kan meir enn å mate seg (kan somt som ikkje er vanleg kjent). [Oy 216]
Han kom så det plystra i nasen på han (kom brått og/eller opphissa). [Oy 218]
Han laut gå bikkjestranda (hadde ikkje båt og laut gå ein omveg). [Oy 195]
Han laut mate krabben (gi krabben mat, dvs. brekke seg av sjøsjuke). [Oy 212]
Han laut slå på ein annan streng (prøve på ein annan måte, tale i ein annan tone). [Oy 227]
Han legg ikkje fingrane imellom (han slår hardt). [Oy 200]
Han lét som ein sjø (klynka og klaga og bar seg lenge). [Oy 213]
Han må vere fødd i kvernhuset (om ein som talar uvanleg høgt). [Oy 212]
Han rir ikkje same dagen som han salar (er sein). [Oy 220]
Han sel ikkje høna si i vått vêr (han passer nok på den beste tida). [Oy 209]
Han ser ikkje skogen for tre (manglar overblikk, ser for mykje på enkeltting). [Oy 224]
Han sit i skuld oppunder øyra (er svært forgjelda). [Oy 224]
Han sit som ei skjor på skigarden (speidande). [Oy 223]
Han skal no alltid syde opp som ei suppegryte (om eit brushovud). [Oz294]
Han skryt av ølet udrukke (for tidleg). [Oy 224]
Han slit ikkje silke (strir med armod). [Oy 225]
Han sparer ikkje på humlen (han gir rikeleg av det bitre). [Oy 225]
Han tek det ikkje tungt (sørgjer ikkje over det). [Oy 228]
Han var ikkje tørr attom øyra enda (var enno berre eit barn). [Oy 230]
Han visste ikkje si arme råd (var ganske rådvill). [Oy 219]
I dag meg, i morgon deg (du kan vente noko liknande sjølv). [Oy 197]
I morgon skal det smelle (skal saka avgjerast). [Oy 225]
I mørket er alt like svart. [Oy 236]
I sju lange og sju breie (svært lenge). [Oy 233]
I slikt vatn får ein slike fiskar. [Oy 232]
Ikkje heil i hovudet (ikkje rett i hovudet). [Oy 207]
Ingen kan sjå botn i han (greier ikkje å forstå kva han eigentleg meiner). [Oy 196]
Kan eg ikkje få det, så får eg då sjå det [eigna for tilskodarkultur]. [Oy 200]
Kjem eg, så ser du meg (det er uvisst om eg kjem). [Oy 211]
Kva gjer ikkje tysken for pengar? sa mannen; han såg ein apekatt ( Was macht der Deutche nicht für 's Geld?). [Oy 230-31]
Kvar ein vil gjerne gi ei forklaring som er gunstig for han sjølv [IA]. [Oy 236]
Kvinne kjenner kvinne best. [Oy 236]
La dei gjere det betre, som kan betre. [Oy 204]
La dei ikkje spele deg på nasen (Gjere narr av deg). [Oy 218]
La dei segle sin eigen sjø (skjøtte seg sjølv). [Oy 222]
Leggje hovudet i bløyt (grunne på noko, studere). [Oy 208]
Leite opp att gamle tufter (besøke den førre heimen sin, eller fødestaden). [Oy 230]
Lyg han, så lyg eg (når du berre seier kva ein annan har sagt). [Oy 215]
No er eg ikkje redd om hunden gjer (blir sagt når du har fått forråd i huset så du kan ta imot ein kommande gjest. Hunden gjer nemleg når det kjem fremmende). [Oy 209]
På berre bakken (forarma, husvill). [Oy 194]
Same guten spelar same slåtten (om ein som alltid bringer same sak på bane). [Oy 205]
Slå eit slag (gjere eit forsøk). [Oy 224]
Slå fillene sine i hop (slå seg saman, gifte seg. Om fattige folk.)[Oy 200]
Slå store boltar med lite hovud (skryte). [Oy 196]
Slå to fluger med ein smekk. [Oy 201]
Som å bere vatn i eit såld (ganske unyttig). [Oy 232]
Som å bere vatn i elva (om unødig strev). [Oy 232]
Så feit som ein gjødd galte (eller nise). [Oy 200]
Sår er sjeldan så vel grodd at ikkje arret synest. [Oy 236]
Trøytt som ein makk. [Oy 230]
Vi kom til snilt folk; vi hadde så nær fått mat (spottande om uvennleg mottaking). [Oy 201]
Vi slit på tida (Vi fordriv tida med slit og slep - ofte eit svar på spørsmål om korleis det står til. [Oy 225].
 |
Ae: Holbæk, Bengt, og Jørn Piø. Allverdens ordsprog. Oslo: Schibsted, 1991.
Bo: Evensberget, Snorre, og Dag Gundersen. Bevingede ord. 2. utg. Oslo: Kunnskapsforlaget, 1983.
Br: Universitetsforlaget: Kort og godt. Utvalde ordtak til husbruk. Bergen: Universitetsforlaget,1978. — Frå Einar Seims 20 000 variantar av norske ordtak og hermer, eit oppkome av livsvisdom og livserfaring til ettertanke.
Bsa: Lie, Kåre A, oms. Buddhas samtaler: De lange tekstene. Digha Nikaya. Bind 2. Det store bindet: Mahavagga. Oslo: Solum Forlag, 2005.
By: Bø, Olav, ed: Rim, gåter, ordtøke. 3. utg. (Norsk folkediktiing 4) Oslo: Samlaget, 1977.
Go: Christiansen, Reidar: Gamle norske visdomsord. Norske ordspråk i utvalg. Oslo: Cappelen, 1992.
Noo: Almenningen, Olaf, red. Norske ordtak. Nesodden: Frifant Forlag, 2005.
Oa: Aasen, Ivar: Norske ordsprog. 3. utg. Voss: Vestanbok, 1982.
Or: Kragh, Ole: Alverdens ordsprog og talemåder. København: Vendelkærs, 1979.
Osl: Jensen, Brikt, red. Ordspråkleksikon. Tr. Gunnar Gjengset. Oslo: Schibsted, 1996. (Carsten Bregenhøj og Solveig Pått: Politikens Ordsprogleksikon.)
Oy: Aasen, Ivar. Norske
Ordsprog samlede og ordnede af I. Aasen. 2. utg. Christiania: Mallings Boghandels
Forlag, 1881.
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
ANSVARSFRÅSKRIVING: [LENKJE]
© 2002–2009, Tormod Kinnes. [E-POST]