Tyske eventyr og segner
| 13 › 1 › 11 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Nisseuret
I HEILE Nederland og Belgia er det fullt opp av nissar. I det flate lendet, dei vide
slettene, dei djupe sjøane, sivet som kviskrar, bølgjene som mumlar - overalt
kviler løyndommar, og her trivast noen nissar som også er stille og
løyndomsfulle av seg.Det var ein gong ein svirebror som ville heimafrå og på vertshus.
"Å nei, kjære, ikkje gå i kveld, klaga kona. "Det blir så seint, du blir så trøtt, og så arbeider du dårlig i morgon og tener lite. Ungane og eg treng både mat og klede, og på vertshuset går det mange pengar."
Men mannen ville på vertshus og på vertshus skulle han.
"Lov meg iallfall at du ikkje kjem seint heim, bad kona. "Kom heim klokka ni, så skal eg dekkje opp til deg med brød og ost."
Mannen svara ikkje.
"Kom iallfall heim klokka ti, så skal eg sjå om eg ikkje kan ha eit krus friskt øl ståande ferdig til deg."
Mannen svara ikkje.
"Kom heim klokka elleve då," sa kona. "Det er rått og vått ute, eg skal leggje varmebekken i senga, så du skal få det godt og varmt."
Mannen svara ikkje.
"Å, lov meg at du kjem heim klokka tolv," bad kona. Du kjem til å sove vekk alle morgontimane elles."
"Eg har inga klokke," brumma mannen, og så gjekk han.
På vertshuset drakk han og var lystig saman med svirebrørne sine. Seint på kvelden stakk dei ut for å sjå på veret. Då hørte mannen ein rar lyd. "Tikk-takk, tikk-takk," sa det. Han bøygde seg og under ein stein fann han eit ur som tikka og gjekk. Mannen stakk det til seg og ville ikkje vise det til kameratane, for han var redd det kunne bli slåssing om uret. Derfor gjekk han heim med det same.
Då han var vel inne i stua, trakk han fram uret for å sjå på det i månelyset. Visaren stod på tolv, og borte i kyrkjetårnet slo det også tolv, så uret gjekk rett. Men med eitt blei det iskaldt og fuktig og så tungt! Og då mannen skulle sjå etter, sat han med ei diger padde i neven!
Han skvatt til og kasta padda på golvet. Den hoppa ut av døra og utafor hørte mannen at det knistra og lo, og han skjøna det var nissen.
Neste kveld han skulle på vertshus, bad kona: "Kom heim klokka ni, så skal eg dekkje opp til deg med brød og ost."
"Eg har inga klokke," brumma mannen, og så gjekk han.
Men han hadde ikkje vore lenge på vertshuset, så hørte han at det sa tikk-takk, tikk-takk, og så kjente han at han hadde eit ur i lomma. Han torde ikkje sjå på det, men av vertshusuret skjøna han at klokka måtte vere litt på ni. Han kom seg ut av vertshuset og løp heim så fort han kunne, og på terskelen ville han vrenge lomma si, men då var uret vekk.
I det same hørte han ein stemme som sa: "Kona di strevar og steller godt på garden og det liker vi nissefolk, derfor skal vi sørgje for å gi deg ur så du kjem heim til den tida kona di ber om."
"Å nei, la meg sleppe nisseuret," bad mannen. "Eg lovar at eg skal kome heim til den tida kona mi ber meg om likevel."
"Ja, kan du passe tida så," sa røysta. Og det klarte mannen alltid sia. [Eto 36-39]
Litteratur
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
ANSVAR UT (ansvarsfråskriving) til gagn for oss: [LENKJE]
© 1999–2007, Tormod Kinnes. [E-POST]