Danske eventyr
| 13 › 1 › 5 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Humrane
EIN GAMMAL molbu hørte ein gong at det hadde komme ein norsk båt til
Ebeltoft vest i Danmark. Han hadde aldri før sett nordmenn, og derfor bestemte han
seg for å gå ned og helse på dei. Han gjekk ned til hamna og over
landgangen ut på båten. Der var ikkje ei sjel å sjå noen stad, for
dei var nettopp gått i land alle saman. Men det låg noen humrar og kraup omkring
på dekket etter å ha blitt sleppt ut av ei korg. Den svaksynte molbuen trudde
han helste på mannskap då han gav ein av dei handa og sa:"God dag, veslefar!"
Men hummaren kneip han så han skreik! - Då han hadde fått trekt handa til seg att, sa han:
"Det er eit lite folkeferd, desse nordmennene. Men handfaste, det er dei!"
 |
 |
Jomfruspranget
DET VAR ein gong det låg mange ufine svenskar utplassert ei bygd sørpå. Då blei ei ven og ærbar jomfru nådelaust forfølgt av ein horde av dei - usle, ubehøvla og drukne alle som ein. Til sist såg ho ingen annan utveg enn å flykte opp i kyrketårnet for å prøve å berge seg sjølv og æra. Dei rå slampane følgde stadig etter henne, så ho hoppa til slutt ut av eit av dei store, opne lydhola i tårnmuren. Då jenta trefte bakken, landa ho med så stor kraft på ein stein der at den gav etter. Føtene hennar etterlét avtrykk i den. ♦ Det er naturlig å gjenta gjæve og gode bragder når berre miljøet støttar ein.
|
|
Den misnøgde bondekona
DET VAR ein mann som heitte Gustav, og kona hans heitte Nille. Dei var nyss blitt
gifte. Ho smeikte han ofte og sa mang ein gong:"Kjære Gustav, så glad eg er i deg! Dersom du døde, ville eg aldri gifte meg att!"
Men mannen tenkte: "Det passar visst heller dårlig det snakket!" Så laut han prøve henne.
Han tok ein tur til byen ein dag, og der kjøpte han ein diger torsk. På heimvegen såg han ei ku som sto ved vegen. Han hadde kniv i lomma, gjekk bort og skar ei spene av kua og stakk den i torskemunnen. Så kjørte han heim.
Då han kom til gards, kom kona ut og tok imot han.
"Kjem du no, kjære Gustav?" sa ho.
"Ja, det gjør eg, vesle Nille, men no er eg berre som ein stakkar å rekne. Eg kjem meg vel ikkje att slik det er stelt med meg, kan du nok tenkje deg."
"Nei, sei ikkje slikt. Kva er gale med deg?" spurde kona.
"Eg skjemst over ved å seie det," svara han. "Men eg gjekk og kjøpte den digre torsken her, og den var levande. Så sto eg over den, og då beit den til. Du kan sjå kva som ligg i munnen på den."
Nille gjekk bort til fisken og såg etter. Det passa visst, det mannen hennar sa. Ho såg tankefullt inn i torskemunnen.
"Kan du hjelpe meg inn, vesle Nille?" sa mannen. "Eg kjenner meg så skral."
Ho tok under armen på han og bar han inn, og han kom i seng. Der låg han for seg sjølv, for Nille ville ikkje liggje i lag med han.
Han låg no to, tre dagar i senga, og ho var ikkje fullt så god mot han som ho kunne vere. Han var jo ikkje tenlig no og døde vel snart, meinte ho.
Så ein dag sa ho: ""Veit du kva, kjære Gustav, du må heller kome og liggje ute i drengerommet, for du luktar, og det kjem så mange fremmende. Så kan drengen liggje her inne i staden for. I slik stank som det her kan ingen leve!"
Han: "Ja, kan du følgje meg ut dit, vesle Nille, kan eg kome i senga til drengen."
Så fekk drengen liggje i soverommet i mannen si seng. Men den drengen forsto seg ikkje på noe - han let kona vere i fred.
Så kalla ho på drengen og sa, "Kle deg pent og gå heim til faren min eit ærend."
Faren hennar budde ti kilometer vekke.
"Sei han frå meg at han skal følgje deg attende hit med hest og vogn, og han skal kome om han så har aldri så travelt, skal du seie."
Faren hennar kom fort kjørande i lag med drengen. Ho kom imot han då han kom.
"No, er det godt du har å fortelje, vesle Nille?" sa han.
"Eg vil ha dragkista mi opp på vogna. Eg vil heim, for ingen menneske kan halde ut denne garden!"
"Korfor ikkje det?" sa faren.
"Gustav ligg og er ussel, og han dør vel omsider. Eg vil ikkje vere hos han lenger!"
"Nei, ikkje sei det, han kjem seg nok."
"Nei, far. Ta ut dragkista mi. Eg blir ikkje ein time meir!"
Det kunne ikkje hjelpe kva faren sa.
Då dei hadde lesst på, ville ho opp på vogna utan vidare, men det sa faren tvert nei til.
"Du skal ta farvel med Gustav før du dreg frå han."
Nei, det hadde ho ikkje meint.
"Det skal du!" tok han opp att fast.
Så måtte ho bort og seie farvel til mannen i drengekammerset ved stallen: "Ja, no dreg eg, Gustav. No vil eg ta farvel med deg."
"Kor vil du av stad, Nille?"
"Eg vil heim, for du kjem deg aldri, og så kan eg ikkje vere tent med å vere her."
Ho rekte fram handa men ville ikkje sjå på han. Då tok han handa hennar og trekte henne opp i senga til seg.
"Vent litt," sa han.
Så sa ho: "Men kor har du fått den der ...?"
"Det skal eg seie deg: Eg tok folen sin her om dagen."
"Men kunne du ikkje like godt ha tatt hingsten sin?" Den var da litt betre, tykte ho.
No blei ho så lenge at faren blei utolmodig og kom inn i stallen og ropte: "Vel, kva blir det til?"
"Far, spenn frå. No har Gustav komme seg. No vil eg ha dragkista mi ned att!"
"Ja, sa eg det ikkje, han skulle nok kome seg."
Så kom Gustav ut frå drengekammerset og inn i stua att. Og sia feila det han aldri noe.
|
|
Litteratur
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
ANSVAR UT (ansvarsfråskriving) til gagn for oss: [LENKJE]
Omsetjing og design, © 2007, Tormod Kinnes. [E-POST]