Grimm-eventyr
| 13 › 1 › 11 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Ulven og mennesket
DET VAR ein gong ein rev som fortalde ein ulv at mennesket var så sterkt at ikkje noko dyr kunne stå seg imot han, men måtte bruke list for å klare seg. "Dersom eg ein gong trefte på eit menneske, ville eg likevel gå laus på han," sa ulven.
"Kom berre bort til meg i morgon tidleg," sa reven, "så skal eg vise deg ein slik ein."
Ulven kom ganske tidleg og reven førde den ut på ein veg som jegeren gjekk kvar dag. Først kom det ein gammal, oppsagt soldat forbi. "Er det eit menneske?" spurde ulven.
"Nei," svara reven, "han har vore det."
Litt etter kom det ein liten gut som skulle i skole. "Er det eit menneske?" spurde ulven.
"Han skal bli det," svara reven.
Endeleg kom jegeren med børsa på ryggen og kniven ved sida. "Sjå, der kjem eit menneske," sa reven. "Gå laus på han. Eg spring inn i hola mi."
Ulven gjekk no bort til jegeren. "Det er leit at eg ikkje har nokon kuler," tenkte han, sikta og skaut ei ladning hagl i auga på ulven. Den skar fæle grimasar, men lét seg likevel ikkje skremme, og gjekk fram mot jegeren som gav den enda ein salve. Ulven beit smerta i seg og gjekk heilt inn på jegeren, men då drog han kniven og gav den eit par hogg til høgre og venstre så den blødde kraftig og sprang hylande tilbake til reven.
"No, vesle ulv," spurde den, "korleis kom du så ut av det med mennesket."
"Så sterk hadde eg ikkje trutt han var," svara ulven. "Først tok han ein stokk ned av skuldra og bles i den så det flaug noko i auga mine, og som kila meg ganske ille, og då han pusta ein gong til, var det som det lynte og hagla. Då eg kom heilt bort til han, tok han eit blankt ribbein ut av kroppen og slo slik laus på meg at eg var like ved å bli på pletten."
"Der kan du sjå for ein skrythals du er," sa reven, "du spenner buen så høgt at den brest."
Fru Rev vil gifte seg att
 |
DÅ GAMLEREVEN var daud, kom ulven for å fri til fru Rev, banka på, og katta som tente som jente der i huset, kom ut og lukka opp. Ulven helste på henne og sa:
"God kveld, fru katt, De sit her så mutters aleine. Kva lagar De der?"
Og katta svara: "Eg steiker fisk i det gildaste smør, kanskje eg kan by Dykk inn som gjest?"
"Nei, mange takk," sa ulven, "er ikkje fru Rev heime?"
"Mi stakkars, vesle frue, ho sit i stova si. Kinna hennar er raude av gråt fordi gamlereven er død," svara katta.
Ulven sa så: "Dersom ho vil ha ein annan mann, kan ho berre kome til meg."
Og katta sprang opp trappa med lange hopp og sa: "Fru Rev, der nede står ein friar som så gjerne vil be om hand og hjerte."
"Har han raude bukser og spiss snute?" spurde reven.
"Nei," svara katta.
"Ja, då kan eg ikkje ha han."
Det kom no både ein hund, ein hjort, ein bjørn og alle andre skogsdyr og melde seg som friarar, men katta måtte vise bort dei alle etter tur, for ingen av dei kunne måle seg med gamlereven. Til sist kom ein ungrev.
"Har han raude bukser og spiss snute?" spurde frua.
"Ja, det har han," sa katta.
"La han kome opp hit, då," sa fru rev og påla jenta å gjere alt i stand til bryllaupet:
"Fei vekk støvet, lat opp glaset, og kast ut den gamle, daude skrotten. Han var jo ofte lei mot meg. Dei feite musene han bringa heim, beheldt han kvar og ei for seg, og ikkje ein bit unnte han meg."
Deretter blei bryllaupet feira. Dei drakk og dansa, og dersom dei ikkje har halde opp, dansar dei enno.
 |
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
© 2001–2009, Tormod Kinnes. [E-POST] — Ansvarsfråskriving: [LENKJE]