Norske ordspråk
| 13 › 2 › 5 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
E
Eg må vel gå på Guds grøne jord når eg ikkje rotar [Go 37].Eg ville ikkje leggje stein til byrda [By 201].
Ei blid kone er sjeldan vare.
Ei enkje veit meir enn ei jente [Go 56].
Ei flygande kråke får noe, ei sitjande ikkje noe [Go 90].
Ei god helse er meir enn rikdom [Oy 58].
Ei god kone er beste husbunaden (Ei god kone er beste buskapen i huset – Peder Syv) [Oy 76].
Ei god meining er ofte betre enn ei lang bøn [*Go 77].
Ei god sak gir godt mot [Go 25].
Ei god vise blir ikkje sungen for ofte • Ei god vise er ikkje for ofte sungen [Br 197, Oy 181].
Ei grå kufte kan ha mye under seg [Oy 79].
Ei kjerring kan ause ut med ei skei det ein mann fører heim med hest og slede [Go 59].
Ei kokke som sit og ein skreddar som står gjeld for eit stygt syn [*Br 171].
Ei kona utan taus får tene seg sjølv [Oy 76].
Ei krone spart er ei krone tent [Br 105].
Ei kufte og ein kjole er mest like gode [Oy 79].
Ei lat kjerring gjør ein lurvete kall [Go 59].
Ei lita hand kan stundom gi stor hjelp [Oy 53].
Ei lita kvild er alltid god for den som er trøytt og mod [Oy 81].
Ei lita teneste opnar for gjengjeld [IA] [Oy 6].
Ei lita tuve kan velte eit stort lass [Oy 162].
Ei lita tå kan verke mye [Oy 154].
Ei nyttig kone og ein god hest setter mannen på fote [Br 104].
Ei skei full er ein smak og ingen mat [Go 46].
Ei stor stove vil ha stort stabbur (stor huslyd treng mye forsyning) [Oy 145].
Ei tom hand i eit fremmend land er hjertesorg [Go 61].
Ei velgjerd er snart glømt [Oy 174].
Eige bu er alltid best [By 174].
Eigne hender tener oss best [Oy 54].
Ein allmenningsveg er jamt lett å finne [*Go 79].
Ein ber ikkje betre bør enn mye vett [Br 34, 198].
Ein bete med ro er betre enn ti med uro [Go 44].
Ein blir aldri for gammal til song [Oy 40].
Ein blir aldri for gammal til å lære [Oy 40].
Ein blir ikkje mett av berre matlukt [Oy 102].
Ein blir ikkje mett med det at ein ser på maten [Oy 102].
Ein blir ikkje mettare av å sjå på maten [Go 44].
Ein blir lei av leiken, enda om den er god [Oy 86].
Ein bonde på føtene er høgre enn ein herremann på knea [Go 33].
Ein bra mann blir ikkje verre for det om ein hund gøyr etter han [Br 86].
Ein broten stav er vond å støtte (stø) seg på [Go 24, Oy 143].
Ein by er (blir) ikkje bygt på ein dag [Oy 16, jf. Br 33].
Ein byter stundom bort ku i verre naut [Br 107].
Ein drikk like godt av små bekker som store [Oy 21].
Ein driv helst ikkje naglar med berre neven [*Oy 106].
Ein einslig sau kan trivast ille [Go 85].
Ein ende skal allting (all ting) ha [Ae 89, By 188].
Ein er ikkje fullt fattig før ein har mist vettet [Go 96].
Ein et seg ikkje meir enn mett om ein er rik [Oy 25].
Ein etlar seg vide der ein aldri kjem [Oy 26].
Ein fangar fisk med agn, og folk med fagre ord [By 165].
Ein fangar ingen fugl berre med handa [Go 86].
Ein fattig heim er betre enn ingen [Oy 57].
Ein fattig heim kan bli betre enn ingen [*Go 61].
Ein finn like snart ein gammal gap som ein ung [Oy 42].
Ein finn somtid ein venn der ein ikkje ventar [Oy 178].
Ein fiskar og ein friar får ha godt tolmod [Go 86].
Ein fugl i handa er betre enn ti i skogen (eller på taket) [Oy 37].
Ein fyller ingen mage med fagre ord [Oy 112].
Ein fyller ingen sekk med fagre ord [Oy 127].
Ein får bake som ein er mjølbudd til [Br 14].
Ein får bruke hammaren mens jernet er heitt [Oy 53].
Ein får både vare seg og våge seg [Oy 169].
Ein får ete som ein koker til [Br 47].
Ein får følgje ein annan til ein blir sin eigen [Br 10].
Ein får hamre mens jernet er heitt [Oy 53].
Ein får hauste som ein sår til [Br 173].
Ein får ikkje blåse så belgen [blåsebelgen, buken, vomma] rivnar [Oy 11].
Ein får ikkje fly før vengene er vaksne [Oy 33].
Ein får ikkje frø når ein bryt av blomen [Oy 37].
Ein får ikkje godt korn av låk åker [Br 104].
Ein får ikkje gå for nær ein god venn [Go 65].
Ein får ikkje kvede høgre ein halsen toler [Oy 80].
Ein får ikkje leggje meir på seg enn ein kan bere [Oy 86].
Ein får ikkje leggje åkeren øyde for ugraset [Oy 5].
Ein får ikkje lenger fred enn grannen vil [Oy 36].
Ein får ikkje ottast for alt som kan kome [Oy 112].
Ein får ikkje rette foten lenger enn fellen rekk (i senga) [Oy 35, By 167].
Ein får ikkje seie meir enn ein kan sanne [Oy 126].
Ein får ikkje setje geita til å gjete hagen [Oy 43].
Ein får ikkje skremme den fuglen ein vil fange [Oy 134].
Ein får ikkje syngje høgre enn halsen toler [Oy 151].
Ein får ikkje to mågar med ei dotter [Oy 100].
Ein får ikkje vett før ein ikkje lenger har bruk for det [Oy 181].
Ein får ikkje øyde meir enn ein avlar [Oy 188].
Ein får ingen ting for ingenting her i verda [Br 90].
Ein får krype til ein lærer gå [Oy 77].
Ein får laga rettane etter kor god råd ein har [hs etter råda] [Oy 119].
Ein får leve etter landsens sed [Oy 91].
Ein får lov følgje eller land fly [Oy 92].
Ein får no ikkje teie til alt som folk vil seie [Oy 154].
Ein får ofte lov for lite, og last for endå mindre [Oy 92].
Ein får pløye med den hesten ein har [Oy 114].
Ein får setje tæring etter næring [tære: bruke opp, bruke av – næring: mat og det å skaffe mat, forsyningar, o.a.] [Oy 163].
Ein får sigle så ein ikkje kollsiglar [Oy 128].
Ein får skape skoen etter foten, og ikkje foten etter skoen (P. Syv).
Ein får slita noen strengar før ein blir meister [Oy 146].
Ein får smi jernet mens det er heitt [Oy 68].
Ein får somtid stor takk for lite, og lita takk for mye (jf. ros, lov) [Oy 152].
Ein får stille munnen etter matsekken ( leve sparsamt når det er lite forråd) [Oy 104, 127].
Ein får stundom leike når ein ikkje lyster [Oy 87].
Ein får søkje seg brød der det finst [Br 31].
Ein får ta dagen som den kjem [Go 100, Oy 18].
Ein får ta det sure med det søte [Ae 131, Br 171].
Ein får ta det vesle når ikkje det store er å få • Ein får ta det små der det store ikkje er å få [Oy 152, Go 67].
Ein får ta tida som ho kjem (og blir, som ho er) [Oy 155].
Ein får ta tida som ho kjem, og verda som ho er [By 167].
Ein får ta verda som ho er [Br 194].
Ein får teie mens ein tygg [Go 42].
Ein får tole røyken for elden si skuld [Oy 123].
Ein får tyggje etter kva tennene toler [Oy 163].
Ein får vel væte fingrane når ein vil fiske [Br 53].
Ein får vere både snøgg og gløgg [Oy 138].
Ein får vere glad ein blir fødd, om ein ikkje blir gjødd [Br 68].
Ein gap kan spørje meir enn ti vise kan svare [Oy 42].
Ein glasvegg gjør mye lys men liten varme [slik var det før termorutene] [Oy 46].
Ein god skigard gjør (lagar) ein god granne [Br 155].
Ein god symjar kan også søkke ein gong [Oy 150].
Ein god tømmermann kan tilgi alt, så nær som grankvisten [Br 109].
Ein god venn er gull verdt [Oy 178].
Ein gong er ingen sedvane [Br 71].
Ein gong er ingen vane [Oy 48].
Ein gong får vere første gongen • Ein gong lyt (får) vere den første [Oy 48, 39].
Ein gong lyt enden kome [Oy 24].
Ein gong narra er inga skam; det er verre når det er to gonger [Oy 107].
Ein gretten venn er betre enn ein leande uvenn [Oy 178].
Ein gruggen måndag kan varsle ei god veke likevel [Go 101].
Ein grå kjole er så god som ein blå [Oy 72].
Ein går lett med ein full pung og tungt med ein tom [Oy 114].
Ein har ikkje fuglen før ein fangar han [Oy 27].
Éin hatt høver ikkje for alle hovud [Oy 55].
Ein helar og ein stelar få begge lik lønn [Oy 57].
Ein heppen (heldig) time gir meir enn eit år kan avle [Br 179].
Ein hest kan snuble på fire bein, og ein mann på eit ord [Go 76].
Ein høg mann blir noe til verje [Go 33].
Ein jaktar helst lite med den hunden ein må jage til skogs [Go 85].
Ein kan best finne det ein sjølv har gjømt [Oy 31].
Ein kan bli lei av godmaten også [Oy 86].
Ein kan det ein vil (også) [Br 195].
Ein kan erte ein god hund til han vil bite ( til han også bit) [*Oy 25, By 162].
Ein kan fare kor ein vil, ein fer ikkje frå seg sjølv [Oy 28].
Ein kan få høre mangt om ein ikkje ferdast langt [Oy 36].
Ein kan gjømme lite lenge [Oy 90].
Ein kan henge klede på ein gardstaur også [ikkje berre på modellar] [Oy 75].
Ein kan ikkje både selje og ha det same sidan [Oy 127].
Ein kan ikkje flå det som ikkje er fanga [Oy 33].
Ein kan ikkje gifte bort dotter si og ha henne sjølv [Go 54].
Ein kan ikkje gjøre meir enn eitt i senn (ein ting om gongen) [Oy 23].
Ein kan ikkje godt hjelpe den som bygg og den som riv [Go 65].
Ein kan ikkje ha ryggen varm og vedkroken like heil [Go 82].
Ein kan ikkje halde med på alle sider [Oy 52].
Ein kan ikkje henge kjeften på veggen. [Oy 70].
Ein kan ikkje hjelpe både den som bygg opp, og den som riv ned [Oy 61].
Ein kan ikkje kjøpe alt for pengar.
Ein kan ikkje kjøpe den som kjøper alt [grovfarse-ord].
Ein kan ikkje male med det vatnet som er runne [Oy 98].
Ein kan ikkje måle alle gode i pengar.
Ein kan ikkje selje fisken før han er fanga.
Ein kan ikkje spare både skillingen og skinnet (Anten må du betale for arbeid eller arbeide sjølv) [Oy 131].
Ein kan ikkje syngje og supe i senn [ikkje syngje og drikke samtidig] [Oy 151].
Ein kan ikkje ta ei god mor der ho ikkje er å finne [Oy 103].
Ein kan ikkje varast for det ein ikkje veit om [Br 190].
Ein kan ikkje vege alle ord på gullvekt [Oy 111].
Ein kan ikkje vege alt på gullvekt [Oy 172].
Ein kan ikkje vente at det skal bli god buhund av ein ulvunge [Br 32].
Ein kan ikkje vente berre gode dagar og ingen netter.
Ein kan ikkje vere kvar manns venn lenge [Oy 178].
Ein kan kjøpe gull for dyrt òg [Ae 148, Br 41].
Ein kan kjøpe gullet for dyrt også [Oy 51].
Ein kan korse fanden frå seg, men ikkje vonde menneske [Go 50].
Ein kan kvile like godt på ein stein som på ein stol [Oy 81].
Ein kan leve av og bruke opp det sju kan samle [Br 203].
Ein kan leve ille med mye [*Oy 90].
Ein kan likså godt kalle ramnen kvit [By 200].
Ein kan lyge så lenge at ein sjølv trur det er sant [Br 120].
Ein kan møte mye på ein lang veg [kome ut for mye] [Oy 106].
Ein kan snu seg kor ein vil, ryggen vender aktertil [Oy 137].
Ein kan spå sannare enn ein sjølv trur [Oy 140].
Ein kan tidsnok få ein halt hest om ein ikkje kjøper den [Go 93].
Ein kan vanskelig vege alle ord på gullvekt [*Br 136].
Ein kan vel bli raud om ein ikkje er redd (eller: raudne) [Oy 115].
Ein kan vel sove om ein ikkje snorkar (hs: ryt) [Oy 139].
Ein kan vel tenkje, om ein ikkje torer tale [Oy 155].
Ein kan vel vere glad, om ein ikkje dansar [Oy 46].
Ein kan vel vere kar om ein ikkje seier det sjølv [Oy 69].
Ein kan vel vere spak, om ein ikkje er lat [Oy 140].
Ein kan velje ille nok om ein ikkje vel det verste [Oy 174].
Ein kan vere lenge galen før ein merkar det sjølv [Oy 40].
Ein kastar ikkje perler for svin [Br 172].
Ein katt får glane på ein konge, så får vel eg glane på det [Go 32].
Ein kjem ikkje djupare enn til botnen [Go 50].
Ein kjenner sine venner best når nøda kjem [Oy 178].
Ein kjøper ikkje bukken for skjegget (horna) si skuld [Br 99].
Ein klipper ikkje meir av sauen enn som han har på seg [Oy 74].
Ein klipper ikkje sauen lenger enn til skinnet [By 175].
Ein konge treng mange tenarar [Ae 114].
Ein kvart tomme på ein lang nase gjør stor forskjell (gjør mye) [Oy 161].
Ein lat får mat [*Oy 88].
Ein leikar best med sin like [Oy 87].
Ein leikar så lenge med katten at ein får kjenne klørne hans • Ein leikar så lenge med kjetta [hokatten] at ein får smake klørne hennar [Oy 87, Br 113].
Ein leitar stundom ute etter det ein har inne [Oy 87].
Ein leiv er inga niste [Oy 87].
Ein lever aldri så lenge at ein ikkje har noe ugjort [Oy 91].
Ein lever ikkje lenge av kjærleik og sønnavind [Oy 91].
Ein ligg tryggare i hamna enn på havet [Oy 53].
Ein lita nase er betre enn ingen [Oy 109].
Ein liten arv er snart oppeten, og stundom ein stor også [Oy 3].
Ein liten bate fører stundom til skade. [Oy 8].
Ein liten fisk i båten er betre enn ein stor i fjorden [Go 86].
Ein liten gneiste kan starte (kveike) stor brann [Oy 47].
Ein liten livgarde er vond å støtte seg på.
Ein liten mann kan få ein stor skugge [Oy 98].
Ein liten monn er også monn (ein liten tilvekst er ikkje å forakte) [Oy 104].
Ein liten skvett er betre enn ingenting vått [Oy 135].
Ein liten stein gjør også ein støyt [Oy 143].
Ein lovar mangt i si nød; ein held ikkje alt til sin død [Oy 93].
Ein lykkast ikkje alltid, enda om ein er duglig nok [Oy 58].
Ein lyt ale grisen for flesket si skuld [Oy 50].
Ein lyt fare etter folkesedene [Oy 28].
Ein lyt forlate mangt i nøda [By 175].
Ein lyt først i vatnet før ein lærer å symje [Oy 170].
Ein lyt først vere barn før ein blir noe betre. [Oy 7].
Ein lyt ha auga med seg [By 194].
Ein lyt lese det som står skrive [Br 114].
Ein lyt leve som ein kan og ikkje som ein vil [By 167].
Ein lyt no stundom ta viljen føre verket [Go 26].
Ein lyt noe leige når ein ikkje kan eige [Oy 86].
Ein lyt noe seie når ein ikkje får teie [Oy 126].
Ein lyt nok gå i dei kleda ein har [jf. Oy 75].
Ein lyt prøve mye for føda si skuld [Oy 36].
Ein lyt sed følgje eller land fly [By 167].
Ein lyt smi mens jernet er heitt [Br 92].
Ein lyt snu kåpa etter veret [Br 110].
Ein lyt somtid ha ufred før ein kan få fred [Oy 163].
Ein lyt somtid slite silke for armod (må somtid bruke ein kostbar ting for di ein ikkje har noe simplare for handa - IA) [Oy 128].
Ein lyt somtid spørje øyra meir enn auga (Du får akte meir på kva kjente [vante, kunnige] folk seier enn på kva du straks kan sjå) [Oy 188].
Ein lyt venje seg den vanen ein treng til [Oy 174].
Ein lyt vere både snar og var (forsiktig) [Oy 137].
Ein lyt vere om seg og for seg, skal ein få noe i seg og på seg [Br 61].
Ein lyt vere ærlig om ein ikkje er rik (Vi er pålagt å vere ærlige, men ikkje å vere rike) [Oy 187].
Ein lærer så lenge som ein lever [Oy 96].
Ein låner til sin venn og krev av sin uvenn [Oy 86].
Ein mager haust lærer folk å spare [Oy 55].
Ein mann er ein mann, og eit ord eit ord [Br 124].
Éin mann styrer båten best [Go 87].
Ein manns skade er somtid annan manns bate (gagn, vinning o.a.) [Oy 130, Br 154].
Ein manns vilje er ingen rett [Oy 177].
Ein meter (måler) ikkje opp att til grisen [Go 43].
Ein minnest mye og gløymer meir [Oy 102].
Ein må ikkje forakte lite sår, og ikkje fattige frendar [Go 68].
Ein må ikkje sage av den greina ein sjølv sit på [Br 72].
Ein må seie eitkvart når ein ikkje får teie [Go 77].
Ein må våge å vinne og våge å tape [Br 199].
Ein narr gjør to, og to gjør fleire [Go 96].
Ein nordmann pissar sjeldan aleine [Br 139].
Ein rang dom feller dommaren sjølv [Br 38].
Ein rister ikkje meir ut av sekken enn det som er i [Oy 127].
Ein rister ikkje mye ut av ein tom sekk [Oy 120].
Ein riv ikkje noe av den som er naken før [Oy 120].
Ein saknar ein god herre når ein får det verre [Oy 59].
Ein saknar ein vond herre når ein får ein verre [Go 82].
Ein seier stundom sannare enn ein sjølv veit [By 163].
Ein ser best med sine eigne auge [Oy 160].
Ein ser då fugl når ein ser ei kråke [Br 106].
Ein ser ikkje lenger inn i mannen enn til tennene (ser ikkje kva han tenkjer) [Oy 129].
Ein ser ikkje lett sin dårskap før det er for seint [*Oy 19].
Ein ser snarare eit lyte på andre enn på seg sjølv [Oy 33].
Ein sit tryggare i fjøra enn på fjorden [Go 49].
Ein sit tryggare på berget enn i båten [Go 87].
Ein skabbete sau skjemmer heile hopen • Ein skabbete sau smittar heile flokken [Oy 125, Br 150].
Ein skal akte seg både for små kvinnfolk og kollete kyr [*Br 103].
Ein skal alltid ha opne øyre, men ikkje open munn (Alltid høre, men ikkje alltid tale) [Oy 188].
Ein skal anten ha tol med grannane sine, eller flytte sjølv [Br 71].
Ein skal bu seg mot uveret mens godvêret varer [Br 188].
Ein skal byggje på tufta og ikkje i lufta [Oy 16].
Ein skal både leve og la leve [Oy 91].
Ein skal elske sin granne, men la grinda stå (Love your neighbour, but don't pull down the hedge) [Oy 50].
Ein skal fø folk, men ikkje gjø dei [Oy 39].
Ein skal først ro til neste nes [Go 87].
Ein skal først sope framfor si eiga dør [*Br 41].
Ein skal gi så ein sjølv kan leve [Oy 44].
Ein skal gjømme noe til den gamle mannen (til seg sjølv i alderdommen - IA) [Oy 52].
Ein skal halde opp mens leiken er god [Br 113].
Ein skal heller sleppe ni som er saka [skuldige] enn refse ein som er saklaus [*Oy 136].
Ein skal høre mye før øyra dett av (fell av, før ein misser øyra) [Oy 66,[Ae 160].
Ein skal håpe det beste og bu seg på det verste (og vere budd på det verste) [Br 199, By 163].
Ein skal ikkje døme hesten etter håra [Oy 60].
Ein skal ikkje gape meir enn munnen toler [Oy 42].
Ein skal ikkje gjømme pølsa i hundehuset [Br 140].
Ein skal ikkje gråte for ukomen skade [Oy 50].
Ein skal ikkje gå imellom når to stutar stangast [Go 71].
Ein skal ikkje herme eter den som haltar, ein kan snart sjølv få ein sår fot [Go 48].
Ein skal ikkje hoppe høgre enn staven rekk [Oy 62].
Ein skal ikkje kare ut kola før mila er sløkt [Br 103].
Ein skal ikkje kaste barnet ut med vaskevatnet [Br 16].
Ein skal ikkje kaste liten fisk før ein får den store [Go 86].
Ein skal ikkje kaste vekk det gamle før ein har det nye [Oy 41].
Ein skal ikkje kjøpe grisen (katten) i sekken [Oy 127, Ae 148].
Ein skal ikkje klage over skade ein ikkje har fått [Go 66, Oy 73].
Ein skal ikkje kline smør på flesk [Ae 136].
Ein skal ikkje krøkje seg meir enn at ein kan rette set opp att [Oy 78].
Ein skal ikkje kveikje større eld enn ein sjølv kan sløkkje [Oy 80].
Ein skal ikkje la folk trakke på seg [IA] [Oy 136].
Ein skal ikkje leggje stein på annan manns bør [Br 167].
Ein skal ikkje leggje stein på børa (Ikkje plage den som er nok plaga frå før) [Oy 143].
Ein skal ikkje rose dagen før kvelden er kommen (kjem) [Oy 18, Br 108].
Ein skal ikkje rose det som urøynt er [Oy 134].
Ein skal ikkje rose isen før ein her komen over [Go 49].
Ein skal ikkje rose kornet før det er komme i løa [Go 83].
Ein skal ikkje rose lykka før leiken lykkast [Oy 94].
Ein skal ikkje rose råda (utvegen, middelet, lækjemiddelet o.a.) før ho er røynd (prøvd, granska, studert nærare, o.a.) [Oy 116, Br 147, By 164].
Ein skal ikkje rose ølet udrukke [Oy 122].
Ein skal ikkje selje fisken før han er fanga [Oy 27].
Ein skal ikkje selje fuglen før han er fanga [Oy 38].
Ein skal ikkje selje huda av bjørnen før han er fanga [Oy 10].
Ein skal ikkje selje skinnet til bjørnen før han er fanga [Oy 27].
Ein skal ikkje setje bukken til å passe havresekken [Br 32].
Ein skal ikkje setje reven til å gjete gjæsene [Oy 119].
Ein skal ikkje sjå (skode) hunden på håra [Oy 63, By 166].
Ein skal ikkje sjå på jentene i kyrkja, men i fjøset [Go 55].
Ein skal ikkje skode hunden på håra (og fanten på fillene) [Br 86].
Ein skal ikkje skryte av skuta før ho har vore ute i sjøen [Oy 135].
Ein skal ikkje skryte av ølet som er udrukke [Oy 187].
Ein skal ikkje slikke seg før ein er smurd [Go 95].
Ein skal ikkje strekkje seg lenger enn fellen rekk [Br 51].
Ein skal ikkje svare før ein blir spurd [Br 172].
Ein skal ikkje tru alt ein hører [Oy 160].
Ein skal ikkje vekkje sovande sorg [Br 165].
Ein skal ikkje vente store gåver i kvart eit hus (ikkje vente to ostar på ein gard) [Oy 112].
Ein skal ikkje våge alt på eitt kast [By 172].
Ein skal ingen ting forsverje (Det hender så mangt uventa) [Oy 149].
Ein skal kle seg som dei fleste og leve som dei beste [Br 101].
Ein skal klippe kleda etter kroppen [Br 101].
Ein skal klippe ulla, men ikkje skjere skinnet [Oy 164].
Ein skal knyte band for sekken om han ikkje er full [Oy 127].
Ein skal knyte bandet for ein halv sekk også [Oy 127].
Ein skal laste varlig og rose sparsamt (sparlig) [Go 74, Oy 84].
Ein skal leve med mat, men ikkje leve berre for maten [Oy 90].
Ein skal love varlig og halde det vel [Oy 92].
Ein skal plukke nøtta når ein ser den, ikkje når ein treng den [*Go 93].
Ein skal sigle mens børen blæs [Br 151].
Ein skal sjå over bordet før ein seier ut ordet (det kan vere å be for maten) [Br 136].
Ein skal sjå ut når gamlehunden gøyr [Br 63].
Ein skal skikk følgje eller land fly [Ae 157].
Ein skal skjere mens det er skjært [By 171].
Ein skal smi mens jernet er varmt [Ae 140].
Ein skal ta goddagane mens ein får dei [Oy 48].
Ein skal tru det beste og bu seg (førebu seg) på det verste [Go 24].
Ein skal tru det beste til ein ser det verste [Br 183].
Ein skal unna dei andre som ein ønskjer seg sjølv [Oy 166].
Ein skal vente det beste og vere budd mot det verste [Oy 175].
Ein skal vere glad om ein ikkje får alt ein ønskjer [Oy 46].
Ein skal vere hard i verket, men mild i måtane [Br 78].
Ein skal vere nøgd, om ein ikkje får fanget fullt [Oy 110].
Ein skal vere snøgg i kjellaren og lenge i fjøset [Oy 138].
Ein skal vørde den som har gjort vel [Oy 184].
Ein skarvehest og ein god hest et like mye [Go 84].
Ein skjønar det søte når ein har kjent det sure [Oy 151].
Ein skjønar ikkje nøgda før nøda kjem [Oy 110].
Ein skral roar lastar årene [Oy 121].
Ein skremmer snarare dei gode enn dei vonde [Oy 134].
Ein spenner ikkje lenger enn foten rekk [Oy 141].
Ein stakkar er alltid i vegen [Go 36].
Ein stinn rygg er redd for å bøye seg [Oy 122].
Ein stor buskap treng eit stort beite [Oy 16].
Ein stor fot gjør store steg [Oy 35].
Ein stygg kan vere god, og ein vakker kan vere vond [Oy 91].
Ein står best på sin eigen fot [Oy 142].
Ein sup om gongen: det tømmer ei tønne med tida [By 174].
Ein tar ikkje noe frå den som ingenting har [Oy 152].
Ein tenkjer så mye, og torer så lite [Oy 155].
Ein time kan øyde meir enn eit år kan avle [Go 98].
Ein tistel kan og bere blomar [Oy 156].
Ein treng ikkje fylle det som er fullt frå før [Oy 38].
Ein treng ikkje gi bakarbarnet brød [Br 31].
Ein treng ikkje setje lus i skinnfellen [Br 51].
Ein treng noe i seg og noe på seg [Oy 159].
Ein tru tenar får sjeldan for stor lønn [Oy 154].
Ein tøyer seg ikkje lenger enn labben vil rekke [Oy 163].
Ein utolka drøm er som eit uopna brev (frå Talmud).
Ein uvane kan koste mye [Oy 167].
Ein uvenn er verst når han let som han er venn [Oy 168].
Ein veit ikkje kor nautet er før det rautar [Go 78, By 164].
Ein veit ikkje kva mannen er før han får noe makt [Oy 99].
Ein veit ikkje kva mora var til, før ho er borte [Br 127].
Ein veit ikkje kva vatnet er verdt før brønnen er tom [Oy 170].
Ein veit ikkje støtt kva ein kan bli [*Oy 182].
Ein veit ikkje så mye som ein skulle [Oy 181].
Ein veit kva ein har, men ikkje kva ein får [Ae 84].
Ein vil så mye og vinn så lite [Oy 177].
Ein vinn meir med vett enn med strid [Br 196].
Ein vond tanke spiller mye godvilje (også: eit godt rykte) [Oy 153].
Ein ønskjer mangt som ung; ein får det først som gammal [Oy 185].
Einkvar vil ha det rommelig omkring seg i huset (osb.) [Oy 121].
Eit fullt stabbur gjør ei god matmor [Oy 142].
Eit godt menneske kan også gjørast arg [bli skipla, rykt av lage] [jf Oy 48]
Eit godt ord er like snart sagt som eit vondt [Go 77].
Eit godt ord gjør meir gagn enn fem vonde [jf. Oy 111].
Eit godt råd er gull verdt [Oy 116].
Eit godt øyre får mye høre [Oy 188].
Eit godt år er stutt; eit vondt er alltid for langt [Oy 5].
Eit hardt plaga sinn er årsak til sjukdom og død. [Yv 104].
Eit heilt og to halve er ikkje alltid jamgodt [Oy 57].
Eit korn i senn vil ein gong fylle ein sekk [Oy 76].
Eit levande lys brenn like godt om ein tenner eit anna med det [Oy 91].
Eit lite fall har òg si fare [Go 31].
Eit lite ord gjør somtid store verk •: Eit lite ord gjør stundom store verk [Oy 111, Go 76].
Eit lite skjer kan bryte store skip [Oy 132].
Eit lite tre har og sin skugge [Oy 158].
Eit lys brenn like godt om ein tenner eit anna med det [Go 64].
Eit låkt ord (rykte) er snart å få, men seint å vaske av seg [Go 77].
Eit låkt ord vil lenge henge på [Oy 112].
Eit mein er snart fått; det er ikkje snart avgått [Oy 101].
Eit narr er vondt å gi seg av med [Oy 106].
Eit opphav må allting ha [Oy 166].
Eit ord for mye setter mannen fast [Go 77].
Eit ord i rette tid er betre enn mange andre [Oy 111].
Eit ord i tide er betre enn ti i utide [Oy 111].
Eit stort hus tar lang tid å sope [Oy 64].
Eit tal rangt gjør heile reknestykket rangt [*Oy 152].
Eitkvart lyt ein gjere, skal vel vere [Oy 45].
Eitkvart må den yrkeslause gjøre [Oy 186].
Eitt er å løyse fanden, noe anna å bitte han att [Ae 65].
Eitt først og anna sia [Oy 23].
Eitt lam gir lite ull på rokken [Oy 83].
Eitt ord i tide er betre enn ti ord i utide [By 164].
Ekteskapet er som åleteina, dei som er ute vil inn, og dei som er inne vil ut [By 182, Go 58].
Eld og vatn er vonde herrar men gode tenarar [Oy 23].
Elden bryr seg ikkje om kven si kåpe han svir [Br 44].
Elden er ein uvørden gjest [Oy 23].
Eldste breva (papira, dvs. dokumenta) gir første rett [Br 28].
Eldste minna varer lengst [Go 76].
Eldste minna varer lengst [Oy 102].
Elsk med vett, så varer det lenge [Oy 24].
Elsken har auge i nakken [Br 13].
Elsken ser ikkje lett alle lyte [jf. Oy 24].
Elskhug er vond å gjømme [Oy 24].
Enden er ofte betre enn byrjinga [By 188].
Ender er ikkje opphavet lik [Go 18].
Ender pengane ender mest all fagnad etter kvart.
Enga er mor til åkeren [Oy 24].
Eplet dett ikkje av før det er fullmodent [Oy 25].
Eplet fell ikkje langt ifrå rota (eller treet) • Eplet fell ikkje langt frå stammen [Oy 25, Ae 187].
Er det gale som det er, får ein trøste seg med at det blir verre sia [Br 184].
Er du boden, er du skjenkt [Go 44].
Er ein ikkje nemnd, så er ein heller ikkje skjemd [Br 158].
Er tiggarstaven først blitt varm i handa, vil ein helst ikkje sleppe den [Br 22].
Ete med presten og drikke med hesten, det høver ikkje [Go 31].
Etter ein storavlar kjem det ein storøydar [Br 13].
Etter ord får (kan) gjerning følgje [Oy 112, jf. 54].
Etter søt klåe kjem sur svie [By 206].
Etter uver kjem godver [Oy 167].
Etterpå veit alle mann råd [Oy 26].
Etterråda er alltid klok [Br 47].
Ettertanken er god, men føretanken er betre [Oy 26].
 |
 |
 |
 |
BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
ANSVAR UT (ansvarsfråskriving) til gagn for oss: [LENKJE]
© 2002–2007, Tormod Kinnes. [E-POST]