Norske ordspråk

J

Jentehugen kan òg vere heit [Oy 45].

Jentemunnen er mjuk, men ein skal ikkje tru den [Br 128].

Jentene likar galningar best [Br 65].

Jorda som heng i husbondens sko, gjødslar best [Go 83].

K

Kalven lærer av kua [By 179].

Kan du leggje salt på stjerten til skjora, kan du ta henne også [Br 158].

Kan du skjøne kor det blir av den blide jenta; for ein ser sjeldan ei blid kone [Go 54].

Kast ikkje frå deg det gamle før nytt står samla.

Kast ikkje ut babyen med det skitne vaskevatnet.

Katten kjem alltid ned på beina [Ae 172].

Katten liker seg der den blir stroke [Go 59].

Katten veit kva han skal verja seg med [Oy 70].

Katten veit kven han kjæler med [Oy 70].

Katten vil gjerne ete fisken, men ikkje væte labben (foten) [Ae 171, By 181].

Kjelen ler av gryta, og er svart sjølv [Go 62].

Kjem gamlemerra først på trav, er ho ikkje god å stogge [Br 125].

Kjem tid, kjem råd [Ae 89].

Kjenn deg sjølv [gresk visdom: gnothi seauton].

Kjenne seg sjølv er ein stor kunst [Oy 71].

Kjerneved er varig nok [cf. Oy 1].

Kjærleik verkar bra når den er passe varm og klok.

Kjærleiken er like varm i filler som i fagre klede [Br 98].

Kjærleiken fell like lett på ein lort som på ei lilje [Ae 96].

Kjærleiken går ikkje berre etter fagre klede [*Oy 73].

Kjærleiken har gjort mange til menn, men fleire til fåmingar [Br 98].

Kjærleiken ser ikkje alltid etter venleik [Oy 73].

Kjærlig auge ser noen lyte [jf. Oy 73].

Kjært minne kjem ofte att [Oy 102].

Kjært må vike når kjærare kjem [Go 59].

Kle deg som dei fleste og lev som dei beste [Oy 75].

Kloke barn blir sjeldan langliva [Br 100].

Kloke fuglar kan òg bli fanga [Oy 27].

Kloke høns kan også bli ute [Oy 66].

Kloke ord har sin pris - [Oy 112].

Klokka går like godt om ingen ser på henne [Oy 74].

Klokskap er ingen trollskap [Oy 74].

Klokt og vist blir det sanne innsett.

Knivlaus er tett på livlaus [Br 102].

Knyt ikkje neven, gut - slepp det ikkje noe ifrå den, kjem det heller ikkje noe i den [Br 133].

Kom alle tankar fram, fekk mange last og skam [Oy 153].

Kongen har mange øyre [Go 32].

Kongen lyt sitje på det same som vi (sin eigen bakende) [Br 104].

Kongen vil sigle, men børen rår [Br 34].

Kortspel og vin har gjort mange til svin [Br 104].

Kresen kone får sjeldan sur mjølk [By 205].

Krig aler ny krig [Br 105].

Krokete tre brenn like godt som beine [Oy 159].

Krybba skal ikkje vere høgre enn hesten [Oy 78].

Kråka blir ikkje kvitare same kor mye ho vaskar seg [Br 106].

Kråka er gildaste fuglen der det ikkje finst fleire [Oy 77].

Kråka gir ungdom det ho ikkje vil ha sjølv [Oy 44].

Kråka tykkjer best om sine eigne ungar [Go 38].

Kråka tykkjer ho flyg fort når ho flyg for seg sjølv [Go 65].

Kråka veit kva purke ho skal sitje på [Oy 77].

Kua kjem ikkje i hug at ho var kalv [Oy 69].

Kua mjølkar i forhold til det fôret ho får [*Oy 79].

Kunne gapen teia, så trudde folk han var klok [Oy 154].

Kunnskapen er lett å vere [Br 107].

Kunsten er lett å bere [By 169, Go 21].

Kva som er tungt og lett, hjelper ikkje når det gjeld rangt og rett [Oy 161].

Kvar bygd har sin sed [Br 150].

Kvar dømmer etter sitt eige vett [Oy 22].

Kvar eg seg sjølv nærast [Oy 110].

Kvar er herre i eige hus [Br 87].

Kvar er sin knute kunnig (Einkvar kjenner sine eigne planer best) [Oy 75].

Kvar er sine saker [tøler] lik [Den som held orden i sakene, tel for seg sjølv] [Oy 163].

Kvar fant held med sitt følgje [Go 36].

Kvar fugl har sin song [Oy 37].

Kvar fugl syng med sin nebb [Oy 37].

Kvar får bere si eiga byrde [Oy 8].

Kvar får følgje eigen natur [Oy 44].

Kvar hane er byrg på sin eigen møkkadunge [møkkahaug] [Oy 54].

Kvar har sin djevel å dragast med [Br 38].

Kvar kjenner sin saknad best [Oy 124].

Kvar kjenner sin sko klemme [Oy 71].

Kvar kjenner sitt handverk best [Oy 71].

Kvar kjenner sitt sakn [Oy 71].

Kvar klagar si kvide [Oy 73].

Kvar let til å ha nok med sitt eige strev [Br 134].

Kvar lyt vere som han er vaksen til [Oy 175].

Kvar og ein kjenner noen mistenkte [Oy 71].

Kvar rår etter sitt syn [Oy 117].

Kvar seier som kvar har erfart [Oy 126].

Kvar si lyst [Ae 157].

Kvar smed har sin sed [Br 150].

Kvar sokn har sine seder [Go 61].

Kvar synest eigen skade er verst [Go 47].

Kvar syng som kvar har mål (mæle) til [Oy 151, Br 173].

Kvar tenkjer på sitt [Oy 155].

Kvar ting til sitt bruk: det vene for auget, det feite for magen, månen om natta, og sola om dagen [Br 30].

Kvar vil kare eld under si gryte [Go 62].

Kvart kjerald får stå på sin botn [Oy 72].

Kvart land har sine fordelar [Oy 83].

Kvart land har sine seder [Oy 83].

Kvart land har sine ulemper [Oy 83].

Kvart til sitt bruk [Br 152].

Kvelden vil ha sin rett (nemlig kvile) [Oy 80].

Kveldsklaren og horegråten er like mye å akte [Br 85].

Kvelds-klåren æ ein skjeden måren [Oy 81].

Kvinne kjenner kvinne best [Oy 81].

Kvinne og mann er mye like [Oy 81].

Kvinner og menn, like mange, gjør eit godt lag [Oy 81].

Kvinnetunga og lammerumpa held seg sjeldan i ro [Br 184].

Kvinnfolk er eit folk for seg sjølv [Oy 81].

Kvinnfolka ler når dei kan og græt når dei vil [Br 108].

Kvisten som bøyer seg går det betre med enn den som brest [*Go 95].

Kyrkjegarden gjør alle mann jamrike [Oy 82].

Kåte hestar treng stramme taumar [Br 177].

Litteratur
     


   BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
   ANSVAR UT (ansvarsfråskriving) til gagn for oss: [LENKJE]
   © 2002–2007, Tormod Kinnes. [E-POST]