Nordgreina

• I hulderslekt
• Bladmann i staden

OVERHØRING: Presten: "Kan Guri si meg hvor mange Bud der er?" Guri: "Ti." Presten: "Hvad blir det, naar du saa bryder et af disse?" Guri: "Da blir'e ni att." (Andreas S. Bloch i Korsaren, 1910)

I hulderslekt

MELLOM austre og midtre halvøy budde ei kone som sa ho stamma i fjerde ledd frå dei underjordiske, og ho var ikkje lik andre. Då ho var sytti, voks det ut ei full rad med nye tenner på henne ein kveld ho sat på huk og rugga. Straks tennene hadde kome fram, flaksa ho rundt i stova med klapp nedetter ryggen og godord som om det skulle vere bryllaup på garden, og ein kunne sjå ho hadde ein lang hale under kjolen.

Så rende ho til fjøset, for ho gamlemor var besett til å mjølke. Og rett som det var, tok mjølka til å strøyme, også ut av dei blå kvigene som stod der. Folka høyrde mjølka strøyme ned i bytta hennar i strie straumar.

Mens dette stod på, tok det til å snø tett. Kona syntest ho hadde nok mjølk og gjekk ut fjøsdøra med svært bråk, men kom merkeleg nok ikkje attende til huset i nattemørket. Mannen hennar og andre på garden ville sjå om dei kunne finne spor, men sia det hadde falle nysnø, laut det berre vente.

Vekene gjekk. Sonen hennar tok ein dag med seg spade og gjekk for grave etter henne i snøfonn etter snøfonn. Han grov og grov, og med eitt støytte hakka mot noko hardt. Han blei ivrigare og ivrigare, og til sist fekk han gravd ut ein stor koparkjele, full med pengar og verdisaker.

"Det var no ikkje dette eg hadde venta å finne i ei snødrive, men det kan vere det same," sa han tungt og sette frå seg kjelen for å kvile seg litt. Han fann ikkje spor etter gamlekona, og likeins var det då våren kom med varmen og snøen forsvann. Garden låg som før, men gamlekona dukka ikkje opp att. Ho var nok blitt bergtatt, sa folk varsamt.

[Christiansen, Norske sagn (Amalgam-soge).]

Bladmann i staden

Det var ein mann som sa: "Plagar vi andre folk, kan vi skulde på nissane - og tidvis prentesvarten."

PÅ GARDEN Svarteberg sør for oss fekk dei nissen på visitt kort før andre juledag. Det kom ei jomfrueleg, underleg banking på døra og inn kom nissen og ville ha rjomegrauten sin. Men kona på garden kneiste med nakken som ei hulder over nissen og fekk erta både mann, hund og åtte skrikarungar på han. Det enda med at mannen kasta nissefar ut over låvebrua og borna på garden klappa i hendene.

"Det var til pass," sa dei. Og mannen:

"Nei, no plagar vi andre, barn."

Han kom også styggeleg høgt i avisa, den karen.

Litteratur  

Asbjørnsen, Peter, og Jørgen Moe: Samlede eventyr, bd 1-3. Kunstnerutgaven, Gyldendal. Oslo, 1965.



   BRUK. Brukargaiden femner over forkortingar, bøker ordna etter forfattarar og bokstavkodar, ordbøker, design og navigering på nettstaden, søkjeråd, og tilvisingar. [LENKJE]
   ANSVARSFRÅSKRIVING: [LENKJE]
   © 1999–2009, Tormod Kinnes. [E-POST]