• 1. Korfor bjørnen er stubbrumpa
• 2. Reven snyt bjørnen for julekosten

1. Korfor bjørnen er stubbrumpa

Isbjørnunge

Bjørnen møtte ein gong reven, som kom luskande med eit knippe fisk han hadde stole.

"Kvar har du fått det frå?" spurde bjørnen.

"Eg har vore ute og fiska, herr bjørn!" svara reven.

Så fekk bjørnen også lyst til å lære å fiske, og bad reven seie korleis han skulle bere seg åt.

"Det er ein enkel kunst for deg," sa reven, "og den er snart lært. Du skal berre gå ut på isen, hogge deg eit hòl og stikke rumpa nedi; og så må du halde den der bra lenge. Du må ikkje bry deg om at det svir litt i den; det er når fisken bit. Dess lenger du kan halde den der, dess meir fisk får du. Og rett som det er, skal du tverrykkje opp!"

Ja, bjørnen gjorde som reven hadde sagt, og heldt rumpa lenge, lenge nedi hòlet, til den var frosen vel fast. Så tverrykte han den - tvert av. Og no går han der stubbrumpa den dag i dag.

2. Reven snyt bjørnen for julekosten

Bjørnen og reven hadde ein gong kjøpt seg ein smørholk i hop. Den skulle dei ha til jul, og derfor gøymde dei den under ei tjukk granbuske. Så gjekk dei eit stykke bort og la seg i ein solbakke til å sove. Då dei hadde lege ei stund, reiste reven seg og ropte: "Ja!". . . sette av stad, og like bort til smørholken, som han åt ein god tredjepart av. Men då han kom att, og bjørnen spurde kor han hadde vore sia han var så feit om flabben, sa han: "trur du ikkje eg blei bedt i barsel då?"

"Ja så. Kva heiter barnet?" spurde bjørnen.

"Ta-på," sa reven.

Dermed la dei seg til å sove att. Om ei lita stund sprang reven opp att og ropte: "Ja!" og strauk av stad bort til smørholken. Den gongen åt han også ein god slump. Då han kom att og bjørnen spurde kor han hadde vore, svara han: "Å, blei eg ikkje no igjen bedt til barsel då, trur du?"

"Kva heiter barnet no då?" sa bjørnen.

"Halv-ete," svara reven.

Bjørnen syntest det var eit rart namn, men han undra seg ikkje lenge på det før han gjespa og sov att. Aldri før han hadde lege ei lita stund, så gjekk det like eins som begge dei andre gongene; reven sprang opp att, ropte "Ja!" og la av stad beint til smørholken, og den gongen åt han slumpen. Då han kom att, hadde han vore i barsel att; og då bjørnen ville vite kva barnet heitte, svara han "Slikka-i-botnen!"

Dermed la dei seg til å sove igjen og låg ei god stund. Så skulle dei bort og sjå til smøret; men då var det ete opp. Og så skulda bjørnen på reven, og reven på bjørnen; den eine sa at den andre hadde vore borte i smørholken mens han sjølv låg og sov.

"Ja, ja," sa Mikkel, "vi skal snart få vite kva av oss har stole smøret. No skal vi leggje oss borti solbakken: den som då er feitast bak når vi vaknar, han har stole det."

Ja, den prøva ville bjørnen gjerne gå inn på; han visste med seg sjølv at han ikkje hadde smakt smøret ein gong, og la seg trygt til å sove i sola. Så luska Mikkel bort til holken etter eit smørgrann som sat att i ein sprekk, og tilbake til bjørnen og smurde han bak med det. Så la han seg til å sove som ingenting hadde hendt. Då no begge vakna, så hadde sola smelta smøret, og så så det ut som bjørnen hadde ete smøret, likevel han.