Norsk del, Gullvekta
Eventyr og segner frå svensk   ❀ Innleiing
Seksjon › 18 Sett Søk Førre Neste

Finn ordbøker

Reservasjonar Innhald  


Slik eg ser det . . .

Det svenske ordet saga dekker det som på norsk heiter eventyr, forteljing, folkeleg forteljing, soge, saga, segn, legende og oppspinn, som det høver. Ein svensk saga er oftast ei fantastisk forteljing, ei oppdikta historie, eller ei meir eller mindre litterært utforma forteljing. Somme sagor er korte. Og i mange sagor har ein innslag med trolldom, talande dyr, og anna som er skatta. Enkle moralsyn spelar ofte med attåt hendingane.

Svenske sagor startar ofte med "Det var ein gong". Mellom soger som startar slik, er folksagor, som er soger ein har funne mellom folk, og kanskje ikkje veit kven som laga dei først. Ganske mange europeiske folksagor (som er eventyr og folkeeventyr) har elles indisk opphav eller kom til Europa gjennom persisk og arabisk påverknad. [Svensk Wikipedia, s.v. "Saga (skønlitteratur)"]

Sosialisering, sjølvtillit og foreldreansvar

IMAGE
Små jenter og gutar som kjenner seg trygge på ulven, blir ikkje behageleg overraska av villskapen i han, sa raudreven.

Historier formidlar kulturarv, fortel Jerome Bruner i boka The Culture of Education (1996). Mykje verdifull kunnskap blir formidla gjennom segner, eventyr og fablar. Dei kan verke einfaldige, men somme inneheld "gjengs kamuflert oppriktigheit" som truleg kan gagne småfolk og andre. Soger kan hjelpe oss å sjå misgjerningar som var vanlege før og enno kan vere det, og kanskje vi finn fram til korleis godt folk freista å verne seg mot gjengs vondt og vanskeleg. Mangt slags tilfang med overnaturlege element og bitar av folketru i seg kan botne i noko slikt, men det blir nok gale å skjere alle over éin kam.

Eventyr og segner har i seg tilfang frå folketrua, og folketrua rommer mykje forskjellig. Folketru er eit samleomgrep, ein sekk med mykje forskjellig i. Og farar og vanskeleg livsgang kan gå i spann med folketru. Grunnane kan vere mange og vanskelege å greie ut. [Wikipedia, "s.v. "Folktro", (dansk:) "Folketro", "Folketru"; "Folk religion"]

Mange soger gir også ymt om korleis folk hanskast med reelle problem som var, og eit og anna har overføringsverdi til vår tid. Vi kan trekke ut mykje godarta lærdom frå nedarva soger for danning i vår tid, akkurat som frå fablar. Dei gjer kulturen rikare, får dei spele med og verke behagelig inn på unge sjele, altså liv i emning.

Kanskje blir gjengse løyndommar blottlagt, kanskje gir visdommen bakom fablar og andre forteljingar inspirasjon. Iallfall taler forteljingar til fantasi og førestillingsevne, og ifrå dette veks klokskap med tida, heiter det i Steiner-pedagogikken mellom anna.

Ein ser fort at før i tida trudde svært mange at gull gav store fordelar, at folk med gull kom seg fram, men at ein ikkje fekk det med til paradis.

Folk flest kan trenge å basere seg på hardvunne erfaringar som har blitt nedfelt i historier frå generasjonar bak i tid. Eventyret om Raudhette, til dømes, fortel at små jenter ikkje skal vere trygge på framande. I sju franske variantar av eventyret er ulven ein varulv, eit menneske, og i hekseprosessar på 15- og 1600-talet blei fleire menneske skulda for å ha drepe og ete barn, fortel Olav Bø ofl. i Norske eventyr (1982:61). Så kanskje det er gode eller nyttige grunner til somme historier. Somme seier altså til små at dei måste akta sig, ta seg i vare, vere på vakt, i visse situasjonar, og det kan komme godt med. At nokså mange eventyr gir innføring i å ta seg i akt - som til dømes det gamle eventyret Raudhette tener til - skal ein ikkje sjå bort frå.

Andre historier gir vink om korleis ein skal unngå å bli tatt ved nasen, altså å unngå tilbakesteg og verre. Mange eventyr og fablar i Europa inneheld vink om korleis somme lurer og svindlar og bøller andre - det kan vere rundt halvparten av alle katalogførte som fortel om narring og lureri (Jf. Uther 2004). Det kan gjere godt å vere åtvara høfleg og minneverdig mot snyteri og verre, alt som barn. Fablar klarer det.

Somme fryktar at eventyr og andre forteljingar kan verke overlag skremmande, for eksempel ved at dei inneheld overnaturlege element. Det er ikkje forteljingane sin feil om det skjer: føresette skal sjå til at forteljingane er avpassa det barna har hug til og kanskje kan ha godt av på ulike alderssteg. Andre kan frykte at eventyra innbyr til eskapisme der gode sigrar og vinn lykke og rikdom. Det hender stundom i den rette verda også, og då blir jo ein del av oss behageleg overraska.

Noko anna å frykte er at "helten" og "heltinna" som barn kan halvt identifisere seg med ifrå eventyra, ikkje er gode rollemodellar i det verkelege livet. No er det jo slik at somme Oskeladdar både lyg og stel, drep og røvar, men i dei fleste høva helst ikkje (Sundland 1995). Ein skal med andre ord la seg underhalde, og først og fremst for trivnad. Forteljingar høver truleg i trivelege stunder same kva, og har i seg at dei kan gjere godt for barn også, syner Paul Brudal (1984) og andre. Og så kan ein samtale med barna litt omkring dei, slik det fell naturleg. I så fall kan forteljingar verke oppsedande og sosialiserande.

Slik eg ser det, hjelper ein familien med skjønsamt utvalde og gode eventyr, fablar og kanskje segner. Vel avpassa forteljingar kan gagne mot og sjølvtillit og kunstnarleg utfalding først, og sidan bane veg for betre vett, smått om senn. Slik ser Steiner-pedagogikken på dette. Korte forteljingar kan hjelpe å illustrere gode eigenskapar som medkjensle med dyr og plantar, og syne kva for leitt som kan hende toskar og korttenkte. I tillegg til å gi næring til og bygge ein rik flora av tankeførestellingar i hugen, er forteljingar godt for språkutviklinga.

Det er neppe noko gale i å ville vinne lykka heller - med andre ord bli suksessrik. Det avgjerande er kva for typifiserte standardar for suksess - suksessoppskrifter - eventyra gir smak av, og kva normer som høver best i lag i dag. Slikt kan variere.

Det er meir godt å seie om verdien av gode, kjekke folkeeventyr, og eitkvart står i andre forord her på nettstaden.

Desse sogene

For å hjelpe tileigninga er eventyra omplanta: sagor og segner frå Sverige har blitt gjendikta. Stadnamna er ofte oppdikta, og høver eigentleg ikkje i historia dei opptrer i. Mange av dei kan likne stadnamn i Noreg - det er jamt tilsikta, som del av omplantinga av forteljingane. Slik er det gjort, for sogene inneheld mangslags oppspinn frå starten av, og mange stammar ikkje frå Sverige heller, i det dei er internasjonale, noko den internasjonale eventyrkatalogen får fram fint (Uther 2004). Men under overflata, under ytan, kan det vere alvor med i spøken, og glimt inn i forhold i trongare tider.

Det er gammal skikk at eventyr og segner "flyt" frå eitt land til eit anna og kanskje blir lokalt forankra ulike stadar slik. Ein ser korleis same segna der troll bygger domkyrkje, fortel om domkyrkja i Lund i Sverige, og i Noreg om Nidaros-domen i Trondheim, til dømes.

Det kan vere moro med hyggelege tullenamn, som det svenske "Bussenkiss" eller norsk "Oskefis", ialfall for ei tid. Men det går også an å moderere slikt - så Asbjørnsen og Moe skreiv "Oskeladden" i staden, til dømes.

Svensk forankring

Eventyra og segnene som ligg til grunn for denne omarbeidde samlinga, er nokså internasjonale i innhald, men dei blei skrivne ned i Sverige på 1800-talet og speglar folk og stil derifrå. Mykje samlararbeid frå den tida ligg attom dei fleste eventyra. Mange av dei blei nedskrivne om lag då Asbjørnsen og Moe farta omkring i Noreg og skreiv ned eventyr.

At det blei skrive ned eventyr i Sverige ei tid rundt 1840, kom av initiativet til Gunnar Olof Hyltén-Cavallius. På den tida var han amanuens ved det Kungliga Biblioteket. Det første heftet han gav ut, i lag med George Stephens, er Svenska folksagor och äfventyr (1844). Det heiter om det at

"De tryckta sagorna äro berättade på ett språk, som gjorts så ålderdomligt som möjligt . . . späckat med ålderdomliga ord ur medeltidsspråket . . . Hur annorlunda är icke då tonen i bröderna Grimms sagor!" (GAA 1937:202)

Hyltén-Cavallius etterlét seg ei stor samling folkeeventyr og segner frå midten av 1800-talet: Svenska Folk-Sagor, Legender och Äfventyr. Hovudtilfanget kjem frå tida mellom 1837 og 1850, enda om Hyltén-Cavallius stakk inn i ho ymse materiale seinare også, og dette tittelbladet: "Primär-uppteckningar av Svenska folkets Natur-Myther og Sägner, samlade under åren 1837–1882 af Gunnar Olof Hyltén-Cavallius". I samlinga finn ein oppteikningar gjort av menn og kvinner, prestar, adelsfolk, bønder og tenestefolk, osv. (GAA 1942:10 o.a.).

På 1900-talet gav Kungliga Gustav Adolfs Akademien ut ei mengd svenske eventyr og segner av ulik kvalitet, og mange av tekstane er fragment. Bøkene blei gitte ut år om anna i samlingar på ulike forlag slik oversynet nedst på sida viser. Universitetsbiblioteket i Trondheim har band 1-11 - kanskje med unntak av band 7, som blei gitt ut først i 2011, redigert av Bengt Klintberg. Bøkene har eg gått ut frå i omsettingane. Dei er omplanta; det vil seie at handlingar er lagt til andre stadar enn svenske. Dei fleste svenske eventyra er neppe heimeavla likevel, akkurat som kanskje alle norske: Eventyr er i stor grad sameige mellom granneland og vidare utetter, slik den internasjonale eventyrkatalogen syner (Uther 2004). Med segner er det slik at somme av dei er vandresegner og somme kan ha lokalt opphav. Reidar Christensen forma i si tid ein gagnleg segnkatalog for å klassifisere ulike segntypar her i landet, og under kvar type står det opptil fleire variantar frå ulike stadar i Noreg.

Språket i nokre av dei originale, svenske eventyrsamlingane er som nemnt gammaldags og stundom kunstig. Eg fortel om fleire årsaker til det nedanfor. Eg har elles streva for å gjere språk og innhald enklare, meir tenlege.

Kunstnarar i dårlege kår og andre

Nokre få ord om dei største bidragsytarane til svenske eventyr, og samlarane:

Sven Liljeblad skriv om ei "egendomslös lantbefolkning . . . berättarkonstens bästa utövare" (GAA 1938:10-11). Ein av dei var Michael Jonasson Wallander (1778 -). I litteraturen er han mest kjend som Mickel i Långhult. Prosten Carl Fredrik Cavallius (1781-1857), far til Hyltén-Cavallius, fekk mykje materiale frå Mickel. Sven Liljeblad skriv at "hans namn har intill helt nyligen varit okänt. Han är den svenska folksagans store mästare." (GAA 1938:11)

Liljeblad skriv også at

"Mickels omåttliga beundran för en konstlad kanslistil förledde honom ibland till de mest skruvade tirader. Ofta trasslade han in sig i krystad mångordighet, och hans flitiga användning av den omvända ordföljden blev ibland alltfor knagglig". (GAA 1937:19)

og viser til "Mickels delvis mycket ålderdomliga landsmål" [Ibid.]. Han var den beste - nok sagt. (Liljeblad, Uppsala den 18 april 1939 - Gustav Adolfs Akademien 1937:11-22).

Skreddaren Johan Magnus Pettersson bidrog med sytten eventyr under det råkande psevdonymet "Johan Saks" eller "Johan Sachs" (GAA 1937:7).

Humoristen og friherren Nils Gabriel Djurklou (1829-1904) samla og arbeidde med eventyr, segner, ordspråk og gåter frå Närke (Nerike) i åra 1854-65. Somme har blitt gitt ut på norsk før, så som eventyret om å koke spikarsuppe. (Gustav Adolfs Akademien 1943:202-8; Foe, innleiinga]

På øya Gotland blei det samla inn mange fine eventyr. Per Arvid Säve (1811-97) vende attende til farsøya etter akademiske studium i Uppsala, og gav ut ei mengd skrifter, og "Hans arbeten inom svensk folklivsforsking äro av ingen överträffade" (GAA 1942:12].

Nokre av eventyra kjem frå andre samlingar enn "Gustav Adolfs". Til dømes stammar eventyret "Gulleple med sølvblad" her frå ei mindre samling frå nordre Skåne, der ein lege, D. W. Billengren, skreiv ned eventyr for Hyltén-Cavallius i 1845. (GAA 1937:210).

Små, enkle hefte som blei kalla skillingstrykk fordi dei kosta lite, inneheldt mange eventyr. Ved sida av bibel, salmebok og postill var dei "det svenska folkets käraste läsning". Nokre av eventyra ifrå skillingstrykka er ikkje opphavleg svenske, men dei var omtykte i grannelandet likevel. Så godt som alle står i P. O. Bäckströms verk Svenska Folkböcker frå 1845-48 (GAA 1942:231-32].

Mange av dei svenske eventyra er omsette til engelsk. Jamfør sida her.

Historier

Kultur blir overlevert og halde godt i gjenge ved historier. Historier pregar oppfatningar av røyndommen i sensitive sinn, og med følger. Eventyr og segner er historier. Kjekke historier hjelper barn og unge å finne meiningar med livet og verdiane, og kanskje framgangsoppskrifter som kan hjelpe enn i dag. Forteljingar strukturerer viktige erfaringar og hendingar, forklarer kulturpsykologen Jerome Bruner (1996:39-40).

For å skjøne forteljingar, deler vi dei inn i grupper, i sjangrar. Tolkingar kjem til i fleire høve. Somme historier er mykje deskriptive (skildrande), andre er klart normative. Skildrande og normsettande element kan gå saman. Ikkje alle skildringar er like høvelege, og ikkje alle normer like tenlege heller. Soger uttrykker både mål og ønske hos folk, og gir dessutan vink om kva som kan vere hardt, hardt å nå opp til, for eksempel. Eventyr handlar ofte om vanskar og forsøk på å takle dei. Dette ligg under mangt. Og det er ikkje sikkert at "fasitane" somme eventyr byr er noko verdt i eige liv heller. Likar du ikkje historiene du høyrer, får du no finne deg andre.

Overleverte forteljingar både skildrar tilværet og formar oppfatningar om livet og verdiane og korleis ein skal te seg - dei tar såleis med overleverte normer for mangt så som rettvise. Kva som blir kalla rett og gale, kjem an på moralen og kulturen til folk.

Mange umodne og dårlege idear blir dytta på unge og eldre i dag av spekulantar. Pådytta idear og oppfatningar har jamt det ved seg at dei støttar mektige, ikkje nødvendigvis ein sjølv.

Gamle eventyr inneheld mykje forskjellig moral. I folkeeventyr skin somtid god moral fram, somtid elendig moral, men den sida ved dei lar vi berre ligge her og no iallfall. (Bruner 1996:40]

Her har eg vist korleis oppfatningar av verkelegheita mang ein gong blir konstruert for å tene herrar som skor seg på andre, og kanskje mest som dei narrar og dummar ut til å slave for seg. Men eventyra er ikkje alle like. Dei er ei blanding av litt av kvart frå ulike kjelder (Bruner 1996:130).

Eventyr atterspeglar samfunnsforhold ved at dei inneheld ganske typisk standardtypar som "gjer standardting" etter kvart som historia blir utfalda gjennom ein serie nøkkelhendingar som formar komediar, tragediar og mei (Bruner 1996:134, 136).

Forteljingar forstår ein ved hjelp av hermeneutikk, det vil seie god forståing i å tyde signal. Tydekunne kjem faktisk godt med overfor fantasifulle soger, og det er det eventyr er, jamt over. (Bruner 1996:137)

- Tormod Kinnes

Innhald


Svenske eventyr og segner, sagor, litteratur  

GAA er forkorting for "Kungliga Gustav Adolfs Akademien för svensk folkkultur"

Kungl. Gustav Adolfs Akademien för svensk folkkultur (GAA) blei skipa som riksakademi i 1932. Jøran Sahlgren heitte han som tok initiativet. Han var professor ved Uppsala universitet.

1. GAA. Svenska sagor och sägner: 1. Mickel i Långhult sagor. Stockholm: Bokförlags Aktiebolaget Thule, 1937.

2. GAA. Svenska sagor och sägner: 2. Sven Sederströms sagor. Stockholm: Bokförlags Aktiebolaget Thule, 1938.

3. GAA. Svenska sagor och sägner: 3. Sagor från Småland. Stockholm: Bokförlags Aktiebolaget Thule, 1939.

4. GAA. Svenska sagor och sägner: 4. Sagor ur G. O. Hyltén-Cavallius och George Stephens samlingar. Uppsala: A.B. Lundequistska Bokhandeln, 1942.

5. GAA. Svenska sagor och sägner: 5. Sagor och sägner upptecknade av Gabriel Djurklou I. Jöran Sahlgren. Stockholm: Tryckeri Aktiebolaget Thule, 1943.

6. GAA. Svenska sagor och sägner: 6. Sagor och sägner upptecknade av Gabriel Djurklou II. Jöran Sahlgren. Uppsala: A.B. Lundequistska Bokhandeln, 1953.

7. GAA. Svenska sagor och sägner: 7. Sagor från Södermanland upptecknade av Gustaf Ericsson. Uppsala: Bengt af Klintberg, 2011.

8. GAA. Svenska sagor och sägner: 8. Sagor från Närke. Maja Forsslund. Stockholm: Tryckeri Aktiebolaget Thule, 1943.

9. GAA. Svenska sagor och sägner: 9. Sagor från Åsele Lappmark. Herman Geijer, Sven Liljeblad och Karl-Hampus Dalhstedt. Stockholm: Tryckeri Aktiebolaget Thule, 1945.

10. GAA. Svenska sagor och sägner: 10. Gotlandska sagor upptecknade av P. A. Säve. Herbert Gustavson. Uppsala: Almquist & Wiksells Boktrykkeri, 1952.

11. GAA. Svenska sagor och sägner: 11. Folktro och sägner från skilda landskap. Upptecknade och samlade av Eva Wigström. Aina Stenklo. Uppsala: A.B. Lundequistska Bokhandeln, 1952.

12. GAA. Svenska sagor och sägner: 12. Gotländska sägner. Band 1 och 2. Uppsala: Almquist & Wiksell, 1959 och 1961.

Fleire svenske samlingar

Eg har dratt nytte av bakgrunnsinformasjon i dei første av banda av serien ovanfor. Dessutan:

Bäckström, Per Olof. Svenska folkböcker: Sagor, legender och äfventyr, efter äldre upplagor och andra källor utgifne, jämte öfversigt af svensk folkläsning från äldre till närvarande tid ... Bd 1. Stockholm: A. Bohlin, 1845.

Hyltén-Cavallius, Gunnar Olof, och George Stephens. saml. Svenska Folk-Sagor och Äfventyr efter muntlig Öfverlemning. Första Delen. Stockholm: A. Bohlin, 1844 og 1849. ⍽▢⍽ Forteljingar om kjemper, troll og fortrolla menneske. Dei to samlarane og utgivarane hadde samla tilfang til tre band, men for lita interesse for eventyra førte til dei to andre delane av verket - med skjemtesoger, bondehistorier, dyresoger og legender - ikkje blei trykte før på 1960-talet. Dei trykte sogene deira er med i band 1 og 2 i GAA-serien (ovanfor), og i firebandsverket Svenska sagor (1964-64).

⸻. Svenska sagor. Del 1-4. Stockholm: Bokförlaget Prisma, 1964 (bd 1) og 1965. ⍽▢⍽ Mange av sogene i verket er samla av Gunnar Olof Hyltén-Cavallius (1818-1889) og George Stephens (1813-1895). Professor Jöran Sahlgren (1884-1971) har lagt til ordforklaringar. Einar Norelius har utstyrt verket med dekorasjonsteikningar - svart-kvite penneteikningar - framfor kvart eventyr.
    Det første bandet (delen) har med ein stor del av eventyra som dei to samlarane fekk gitt ut i 1844. Det var det første bandet i ein tiltenkt trebandsverk, men resten av banda kom ikkje ut, så upubliserte eventyr og soger blei liggande i nesten hundre år.
    I andre bandet står enda fleire eventyr samla av Gunnar Olof Hyltén-Cavallius på 1840-talet. Eventyra handlar om mykje det same som dei i første bandet; ein finn kjemper, troll og fortrolla menneske. Sahlgrens innleiing brettar ut skrivemåten hans: Hyltén-Cavallius gjekk inn for ein ganske så poetisk, nyromantisk stil, med alderdomleg ordval. Stilen hans er taksert som lite folkeleg.
    I tredje bandet står over tretti varierte soger som blei oppteikna på 1840-talet og som blei liggande utrykte til innpå 1900-talet. Far til Gunnar Olof, prosten Carl Fredrik Cavallius (1781-1857), hjelpte til, og det same gjorde Sven Sederström (1810-1846). Dei to står for dei fleste oppteikningane som er gitt att i bandet.
    Fjerde bandet inneheld ei blanding frå ulike forteljarar. Carl von Zeipel kjem med nyromantiske versjonar som er ganske frie i forhold til munnlege overleveringar. George Stephens oppteikna eit par av dei som er med i bandet. Med i det fjerde bandet (delen) er eventyr som Michael Jonasson Wallander (1778-1860), også kalla Mikkel i Långhult, skreiv ned og skikka til Olof Norlander, som sendte dei vidare til Hyltén-Cavallius. Desse eventyra blei innlemma i samlinga hans i 1843-44. Språket til Michael blir karakterisert slik av Sahlgren: "sydvestsmålandsk dialekt sterkt påverka av riksspråk, kansellistil og eldre religiøst skriftspråk samt oppblanda med utanlandske lånord [s. 9]." Stilen er ein ting for seg; innhaldet veg meir. Det er som med kappa omkring kroppen. Manusa til eventyra etter Michael finst ikkje meir. Dei blei truleg kasta av Hyltén-Cavallius etter at han hadde omarbeidd dei, skriv Sahlgren (s. 9). Dei omskrivne eventyra etter Michael fekk æra av å bli første band i GAA-serien (ovanfor).

Djurklou, Gabriel. Ur Nerikes Folkspråk och Folklif: Antäckningar utgifne till Fornvänners Ledning. Örebro: N. M. Lindh, 1860.

⸻. Sagor och Æfventyr berättade på svenska landsmål. Stockholm: C. E. Fritze's Kungliga Hofbokhandel, 1883. ⍽▢⍽ Verket inneheld ei mengd eventyr, segner, legender, anekdotar, barnerim og barnevers.

⸻. Folke-eventyr utgitt av Nordal Rolfsen. Ny utg. Oslo: Jacob Dybwads forlag, 1928. ⍽▢⍽ Om lag 2/3 av eventyra i Djurklou-originalen frå 1883 er med. Ei nyutgåve blei gitt ut på Fabritius (Oslo, 1971).

Gidlunds. Svenska folksagor, bd 1-4. Stockholm: Gidlunds, 1981.

Liljeblad, Sven, berättare. Svenska folksagor II. Sagor från romantikens dagar efter upptecknarnas original. Andra upplagan. Stockholm: Bokförlags Aktiebolaget Thule, 1939.

Lundell, J. A. Nyare Bidrag til Kännedom om de svenska Landsmålen og svenskt Folklif. Tidskrift utgifven på uppdrag af Landsmålsföreningarna i Uppsala, Helsingfors och Lund genom J. A. Lundell. Tidssskrift. Femte bandet. Täxt. Stockholm: 1884-91. Stockholm: Kongl. boktryckeriet, P. A. Norstedt och Söner, 1891.

Sahlgren, Jöran, red. Svenska folkböcker I. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1946. ⍽▢⍽ Skillingstrykk er billige, prenta blad med prosa eller poesi - små, enkle hefte med skiftande innhald, og skrivne for eit folkeleg, ikkje-litterært publikum.
    Ved sida av bibelen og andaktsboka var det skillingstrykk den svenske allmugen las mest i. Det blei gitt ut skillingstrykk alt frå 1600-talet.
    Skillingstrykk utan folkeviser og dikt det fall lett å synge, blei frå gammalt kalla folkebøker. Dei inneheld historiska forteljingar, legendar, fablar, gamle riddarromanar, trolldomshistorier, skjemtebøker, draumebøker, syner och spøkelseshistorier, spådommar, gåtebøker, ordspråksbøker, svartekunstbøker, rettesnorer for arbeidet med såing og hausting (bondeverksemd) og heimelivet, og meir til.
    Folkebøkene inneheldt både ganske verdilaust og mykje verdifullt tilfang, og blei flittig brukt og utlest, så mange av dei er borte vekk i dag, fortel professor Jöran Sahlgren, som redigerte åtte band folkebøker.

⸻. Svenska folkböcker II. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1947.

⸻. Svenska folkböcker III. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1948.

⸻. Svenska folkböcker IV. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1948.

⸻. Svenska folkböcker V. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1949.

⸻. Svenska folkböcker VI. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1951.

⸻. Svenska folkböcker VII. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1954.

⸻. Svenska folkböcker VIII. Stockholm: A.-B. Bokverk, 1956.

Svenske eventyr i engelsk omsetting
  • Swedish Fairy Tales av Herman Hofberg, omsett av W. H. Myers (1890).

  • Clara Stroebes The Swedish Fairy Book, omsett av Frederick H. Martens (1921)

  • Nils Gabriel Djurklous Fairy Tales from the Swedish, omsett av Hans Lien Brækstad i 1901.

To antologiar som inneheld svenske eventyr mellom andre
  • Claire Booss. Scandinavian Folk and Fairy Tales: Tales from Norway, Sweden, Denmark, Finland, Iceland. New York: Gramercy Books, 1984.

  • Benjamin Thorpes Yule-Tide Stories: A Collection of Scandinavian and North German Popular Tales and Traditions, from the Swedish, Danish, and German frå 1910.

Anna

Bruner, Jerome. The Culture of Education. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1996.

Brudal, Paul. Det ubevisste språket. Oslo: Universitetsforlaget, 1984.

Bø, Olav, mfl, redr. Norske eventyr. Oslo: Det Norske Samlaget, 1982.

Sundland, Egil. "Det var en gang - et menneske" Oslo: Cappelen Akademisk Forlag, 1995.

Uther, Hans-Jörg. The Types of International Folktales: A Classification and Bibliography Based on the System of Antti Aarne and Stith Thompson. Vols 1-3. FF Communications No. 284-86, Helsinki: Academia Scientiarum Fennica, 2004.

WP: Wikipedia.

Svenske eventyr og segner, svenske soger, sagor, opp Seksjon Sett Neste

Svenske eventyr og segner, sagor BRUKARGAID: [Lenke]
© 2006–2017, Tormod Kinnes, cand.philol. [E-post]  ᴥ  Ansvarsfråskriving: [Lenke]